Het schijnt dus dat er Democratische Amerikaanse vrouwen zijn die zo de pest hebben aan mannen dat ze liever een conservatieve bejaarde man kiezen als president dan de veelbelovende jonge zwarte man die hun droomvrouw heeft verslagen. Die vrouwen zouden de Amerikaanse verkiezingen kunnen maken en breken, wordt er gezegd.
Hoe zouden zij zich voelen nu die conservatief ook nog eens een vrouw tot zijn running mate heeft gekozen. Niet zomaar een vrouw, als we de nijvere Amerikaanse media mogen geloven, maar eentje die naar hartelust op rendieren schiet, op een sneeuwmobiel rondscheurt, die de bijbel kan spellen en die niet bepaald een vriendin van homoseksuelen is. Eentje die Miss Koud-modderstadje is geweest en die haar geestelijk gehandicapte zoontje al voor zijn geboorte een liefdevolle plek op de wereld heeft gegund. Zouden die vrouwen die oude man nu vervloeken omdat hij hen het leven nog zuurder dreigt te maken dan die jonge afro-Amerikaan? Omdat ze nu worden opgezadeld met een ijzervreter van een vrouw?
De Amerikaanse verkiezingen lijken steeds meer op een eeuwig durende realityshow. Wie gaat er vandoor met de witte villa aan Pennsylvania Avenue? Die knappe zwarte man die maar doordraaft over veranderingen en verbouwingen of die oude grijsaard die gniffelend naast Miss Toendra staat? Even kijken hoe de vlag erbij hangt. Klik. Jawel! Ze zijn er nog. Nooit het gevoel iets gemist te hebben en toch kijken. Een hele zomer aan het strand en nog altijd die wens tot verandering. Nog altijd het gegniffel.
Dat er minder dan zeventig afleveringen voor het einde opeens twee nieuwe bewoners bij zijn gekomen is lastig. Maar ook spannend. Spanning moet er zijn, vinden de makers. Want hoe houd je het anders een jaar lang vol? Kijkers moet je trekken. En verwarring trekt kijkers. Was eerst hij de veelbelovende vernieuwer, trekt die ander een toverdoos open. Niemand weet hoe hij haar op het spoor is gekomen. Maar dat menig Amerikaans vrouwenhart er sneller door gaat kloppen is evident. Wat een programma.
