Hedy d’Ancona heeft als minister van Cultuur (Lubbers-III, ’89-’94) eens geopperd dat je voor de kunsten ook een onafhankelijke ijkmeester kon benoemen, die zonder last of ruggespraak gedurende een periode van twee, of hooguit vijf jaar de voor zijn sector bestemde overheidsmiljoenen mocht uitdelen onder muzikanten, theatermakers en dansers die hij, en hij alleen, de moeite waard vond.

De bewindsvrouwe had het nog niet hardop gedacht, of ze had al weer spijt van haar eeuwige loslippigheid. Weinig wereldjes zijn zo vervuld van haat, nijd, kift en de neiging om elkaar beentje te lichten, dan dat der kunsten. En de enige manier om je daar staande te houden was van meet af aan een cultureel soort poldermodel waarbij je je beurtelings in mekaars jury’s en mekaars beoordelingscommissies liet benoemen.

lees verder›

Deze week sta ik oog in oog met twee van mijn muziekidolen, over wiens concerten ik met een dag vertraging zal berichten in mijn column. De een is een Latijns-Amerikaanse volksheld, Juan Luis Guerra. De ander is een vrouw die ik sinds mijn tiende adoreer, en die – nou ja, dat is dus gewoon Madonna.

Morgen komt het verslag over Madge, maar eerst Juan Luis. In Nederland kent niemand hem, behalve de duizend Zuid-Amerikaanse en Caraïbische types met wie ik in de Heineken Music Hall stond te dampen. Juan Luis Guerra ziet eruit als een oudere, aardige Che Guevara (volgens mij was Che privé een enorme eikel) en hij geldt in landen waar ze van salsa en merengue houden als een god.

lees verder›