Er zijn van die mensen waarmee je liever niet in gezelschap wilt verschijnen. Mijn alcoholische peetvader is zo iemand. Of het hyperactieve zoontje van mijn beste vriend. Dan stokt ieder gesprek.
De geschiedenis kent veel mensen waarmee je niet graag samen gezien wilt worden. Misschien niet eens omdat ze slecht zijn, maar omdat ze slecht of lastig worden gevonden. In ongenade gevallen politieke leiders bijvoorbeeld – desastreus voor je eigen carrière. Helden komen en gaan, zo is het nu eenmaal. En voor vriendschap moet je wel het juiste moment kiezen.
Sommige mensen hebben een uitgesproken talent voor slechte momenten. De Georgiër Michail Saakasjvili is zo’n man. En degene met wie je liever niet op een foto wilt, heet Dick Cheney. Mooi dat Saakasjvili zich daar niets van aantrekt. Breed lachend, een en al vrolijkheid, Michail en Dick zijn de beste vrienden, zo wordt ons wijsgemaakt.
Dick kwam afgelopen week zijn steun betuigen aan de man die in de zomer, wanneer normale mensen hun rust nemen, een oorlog ontketende. Dan moet je net Dick hebben. Die houdt van oorlog. Met of zonder recht en reden. Zo verwonderlijk is het dus niet om hem te zien landen in Tbilisi. Aan de andere kant, nooit laat de veepee van de Verenigde Staten van Amerika zich zien, komt-ie juist wanneer de wereld zich uitgebreid zit te benatten om de nominatie van zijn opvolger. ’t Is gewoon een jaloers kind.
En Michail maar lachen. Weet hij dan niet dat het niet goed toeven is aan de zijde van Dick? Alleen al de verschijning van Dick-de-ijzervreter, koning der conflicten, doet de vijand briesen. Daar wordt Moskou niet rustig van, waarschuwen de analytici. Maar dat weet Dick best. Daarom is hij er ook. En bovendien, na de winter is -ie toch weg. En Michail maar lachen. Ja, hij voelt zich enórm gesteund, zeg hij.
Michail en Dick, Dick en Michail – twee mannen, één gedachte. Vrede is voor mietjes.
