Als de Willems I en II een zitting van de Staten-Generaal openden, spraken ze tot hun Kamerleden als een directeur tot zijn werknemers. Leuk om te lezen dat de Mark Ruttes, de Pieter van Geelen, de Arie Slobben en de Jacques Tichelaars van die dagen niets hadden in te brengen dan lege briefjes. Als je in die tijd Mariëtte Hamer heette stond je trouwens de hele dag alleen maar af te stoffen of te kokkerellen. In de Volkskrant lezen we steeds vaker artikelen van mannen als Andreas Kinneging, Jaffe Vink en Bart Jan Spruyt die daar vurig naar terugverlangen.

Lees verder

Ik heb een zwak voor de Efteling. Dat komt niet doordat ik een van die dertigers in ontkenning ben, zo’n dertiger die naar zichzelf refereert als ‘meisje’. Het komt door de Efteling zelf.

Afgezien van de hypnotiserende werking die alle pretparken hebben – het gedonder van achtbanen, sfeermuziek die uit bomen komt, het constante gevoel dat je gaat overgeven van angst – heeft de Efteling een extra dimensie: Anton Pieck. Ik vind de tekeningen van Anton Pieck afschuwelijk, vooral die over het leven en werken der kabouters (en nog specifieker die van naakte, volwassen kabouters die zich wassen, die zijn echt aanstootgevend). Maar als je iets consequent doorvoert – in dit geval de Anton Pieck-stijl, dus dat alle huizen een puntdakje hebben en alle restaurantjes ‘In d’n Ouden Opdoffer’ heten –, wordt het betoverend. Dan ontstaat er een aparte wereld, waardoor je loskomt van de werkelijkheid.

Lees verder