Aaf Brandt Corstius: Pasgescheiden en nu on the loose in de Efteling
Ik heb een zwak voor de Efteling. Dat komt niet doordat ik een van die dertigers in ontkenning ben, zo’n dertiger die naar zichzelf refereert als ‘meisje’. Het komt door de Efteling zelf.
Afgezien van de hypnotiserende werking die alle pretparken hebben – het gedonder van achtbanen, sfeermuziek die uit bomen komt, het constante gevoel dat je gaat overgeven van angst – heeft de Efteling een extra dimensie: Anton Pieck. Ik vind de tekeningen van Anton Pieck afschuwelijk, vooral die over het leven en werken der kabouters (en nog specifieker die van naakte, volwassen kabouters die zich wassen, die zijn echt aanstootgevend). Maar als je iets consequent doorvoert – in dit geval de Anton Pieck-stijl, dus dat alle huizen een puntdakje hebben en alle restaurantjes ‘In d’n Ouden Opdoffer’ heten –, wordt het betoverend. Dan ontstaat er een aparte wereld, waardoor je loskomt van de werkelijkheid.
Dat concludeerde ik na een dag én een nacht in de Efteling. Niet dat ik me stiekem had verstopt in de bosjes zodat ik na sluitingstijd door het sprookjesbos kon lopen, zoals ik me als kind altijd voornam; ik overnachtte in het Efteling Hotel.
In het Efteling Hotel staat in de badkamer een stenen Laaf, heet het restaurant de Hartelijke Heraut, zijn alle bordjes op rijm en in het oud-Hollands (‘Daames en heeren kunnen hier föhnen en scheeren’) en loopt er een figuur rond die Pardoes heet en het gezicht van de Efteling schijnt te zijn.
Ik wist niet van het bestaan van Pardoes, want ik dacht altijd dat Holle Bolle Gijs het gezicht van de Efteling was, maar daar was hij dan. Pardoes ging met iedereen op de foto en stak zijn gehandschoende hand in de neuzen van kleine jongetjes om er snot uit te halen. Een opdringerig personage, maar alle bezoekers lieten het gelaten over zich heen komen.
Opvallend veel volwassen bezoekers, trouwens, zonder kinderen. Ik zag een uitbundig gepiercet en getatoeëerd stel. Ik zag vier vriendinnen van veertig, zo te zien pasgescheiden en nu on the loose in de Efteling. Ik zag bejaarde echtparen met scootmobielen. En zelfs een man alleen, die in de Hartelijke Heraut een flesje wijn leegdronk.
Aanvankelijk vond ik het kinderachtig dat zij naar de Efteling gekomen waren en omringd door stenen Laven wilden overnachten. Maar na achtenveertig uur in de Anton Pieckdimensie begreep ik het. Ieder mens wil weleens loskomen van de realiteit. Vooral als hij oud en volwassen is.
Aaf Brandt Corstius
