Ter verdediging van Mohammed Enait: de rechter heeft het wel steeds over een zitting. „De zitting is geopend.” „De zitting is gesloten.” „De zitting is geschorst”.
Durf dan nog maar es op te staan.
Nee, natúúrlijk moet Enait opstaan als de rechter binnenkomt. Want de rechter is een gezagsdrager wiens autoriteit bestaat bij gratie van onze erkenning ervan. Opstaan is een ritueel waarmee die erkenning wordt getoond – en wie het gezag van de rechter niet erkent, kan geen advocaat zijn.
Een van mijn lievelingsschrijvers heeft zichzelf opgehangen.
Goed, nu ik je aandacht voor deze schrijver heb, David Foster Wallace heet hij, en hij is 46 geworden, wil ik er nog even twee dingen bij zeggen: hij is misschien niet een van mijn allerliefste lievelingsschrijvers, maar wel een heel goeie, en ik heb eigenlijk maar één boek van hem gelezen, maar dat boek was wel heel goed.
David Foster Wallace was populair, vooral in Amerika. Hij werd een postmoderne schrijver en een cultschrijver genoemd. Ik heb nooit ontdekt wat er zo postmodern en cult aan hem was, behalve dat hij veel extreem lange voetnoten gebruikte. Verder was hij vooral erg grappig en kon hij goed observeren (zo ging hij een keer voor een van zijn essays mee op een cruise, en daar beschreef hij alles wat hij meemaakte, tot aan de precieze afmetingen van de sombrero die de Hongaarse ober op de Mexicaanse avond in het cruise-restaurant moest dragen).
