Aaf Brandt Corstius: Iets wat een Huxtable nóóit zou doen
Op de zender E!, waarop meestal programma’s te zien zijn over plastisch chirurgen in Beverly Hills die ofwel vet uit vrouwen zuigen, ofwel siliconen in vrouwen stoppen, zag ik ineens een indringende documentaire over een vraag die mij al tijden bezighoudt: waarom bestaat de Cosby Show niet meer?
De Cosby Show, voor degenen die hem niet kennen, was een sitcom over een perfect Afrikaans-Amerikaans gezin in een bakstenen huis in Brooklyn, met zo’n trapje voor de deur en een kookeiland. Het gezin bestond uit een dominante vader, een nog dominantere moeder, en wat kinderen die erg ad rem waren. Deze mensen heetten Huxtable van hun achternaam en droegen enorme truien. De Cosby Show was jarenlang mijn favoriete programma, en ook, trouwens, het favoriete programma van de hele wereld. En toen hield het op.
Uit de documentaire bleek dat de teloorgang van de Cosby Show geweten kan worden aan twee mensen: Lisa Bonet en Bart Simpson. Lisa Bonet speelde de rebelse dochter in de serie, en in het echt was ze ook rebels. Daar kon Bill Cosby niet tegen, want hij wilde dat de kindsterretjes die hij had gerekruteerd, allemaal de hele tijd huiswerk maakten en doodnormale mensen werden. (Best moeilijk, als je als kind meespeelt in het succesvolste programma op aarde.) Dus hij had altijd ruzie met Lisa.
Lisa trok zich niets aan van Bills militaristische regime: ze liet zich bezwangeren door Lenny Kravitz, liep constant rond met een neuspiercing en een hoge hoed, poseerde topless voor tijdschriften en speelde, om Bill Cosby helemaal tot waanzin te drijven, in een thriller waarin zij urenlang seks had met Mickey Rourke in een kamer waarin liters bloed van de muren dropen. Iets wat een Huxtable nóóit zou doen. Of in ieder geval: niet met camera’s erbij.
Door Lisa’s opstandigheid schijnt het allemaal misgegaan te zijn op de gezellige Cosby-set.
En toen kwam Bart Simpson, om Bill Cosby de doodsklap te geven. De Cosby Show ging over een gezin dat zwart en succesvol was. De Simpsons, daarentegen, waren geel en disfunctioneel. Wat bleek? Op zo’n gezin zat heel Amerika te wachten.
Ik ook, trouwens. Toen Bart en de zijnen zich aandienden, vond ik ze meteen veel leuker dan Bill en co, die altijd maar verantwoorde gesprekjes zaten te voeren over museumbezoek, Shakespeare en jazz. Het is dus ook mijn schuld dat de show beëindigd werd.
