Aaf Brandt Corstius: Een wiebelige homevideo van een uur en veertig minuten
Het getuigt van grootheidswaanzin als je filmmaker bent en als ‘cadeau’ aan je fans een film op internet zet die zij gratis kunnen downloaden.
Vooral als die film heel slecht is.
Ik heb het over Slacker Uprising, de nieuwe film van Michael Moore, of nou ja, film, eigenlijk is het een wiebelige homevideo van een uur en veertig minuten met als voornaamste element: Michael Moore die opstandige dingen naar een zaal vol uitzinnig joelende jongeren roept.
Bowling for Columbine en Fahrenheit 911 vond ik goed. Ik liet me bij Fahrenheit 911 zelfs zo ver meeslepen dat ik in de bioscoop meedeed aan het applaus aan het eind, terwijl ik klappen voor films normaal gesproken nog hysterischer vind dan klappen voor een vliegtuig dat succesvol geland is.
Maar Michael Moore is zichzelf te serieus gaan nemen, blijkt uit zijn nieuwe film, die zich afspeelt in 2004, toen Moore Amerika rondreisde om jongeren (slackers) op te roepen op John Kerry te stemmen. Volgens Moore was hij er de directe oorzaak van dat er toen zo’n enorme opkomst bij de jongeren was. (Het probleem, en dat geeft hij zelf ook toe, was dat hun ouders op Bush stemden.)
Zijn rondreis is het onderwerp van zijn film. En het is geen goed onderwerp. Ten eerste: die rondreis heeft niet tot een revolutie (uprising) geleid, want Bush won gewoon de verkiezingen.
Ten tweede: Michael Moore was bij zijn vorige films al te veel in beeld, en hier is hij dat bijna continu. En als hij niet in beeld is, laat hij fragmenten zien van andere mensen die over hem praten, Republikeinen bijvoorbeeld, die hem een asshole noemen, of linkse folkzangers die zeggen dat Michael Moore de nieuwe Bob Dylan is.
Ten derde: de parade speechende familieleden-van-overleden-Irak-militairen, die een deel van de documentaire beslaat, had korter gemogen. Ik word kriegel van al die Amerikanen die pas anti-oorlog worden als hun eigen zoon doodgeschoten is (‘Maar dát had George Bush er niet bij verteld toen onze zoon beroepssoldaat werd!’).
Ten slotte: prima als iemand politiek serieus neemt, maar om tegen Amerikaanse kiezers te roepen dat de verkiezingsdag the most important day of your life is – jezus, Michael, ontspan! Soms krijg ik het idee dat Michael Moore echt denkt dat de wereld begint en (vooral) eindigt bij George Bush. En dat is niet zo.
Mijn tip aan Michael Moore: blijf films maken. Maar met een beetje minder Moore.
