Zou ik een Denk Vooruit Basispakket moeten aanschaffen voor het geval we worden getroffen door een ramp?

Volgens een woordvoerder van Binnenlandse Zaken is het me geraden. ‘De nadruk ligt op zelfredzaamheid’, zei hij. ‘Mensen moeten er niet op rekenen dat hulpdiensten binnen een uur klaarstaan.’

Daar was ik al bang voor. Van kinds af aan heb ik geen aanleg gehad voor zelfredding. Ik zou niet eens weten hoe je aan zo’n basispakket moet komen.

Ik klikte de actuele vooruitdenkerssite aan, en las dat je om te beginnen moet zorgen voor een radio-op-batterijen, die is ‘afgestemd op de rampenzender’.

Lees verder

Je weet zeker dat de recessie is toegeslagen als er ineens, op prime time, opgewekte Lidl-reclames voorbijkomen.

De Lidl is natuurlijk dolblij dat iedereen nu arm is, of in ieder geval bang om arm te worden. De supermarkt zendt nu regelmatig een spotje uit over schnitzels, kredietcrisis-eten bij uitstek.

Ik verbaas me altijd om de reclame-uitingen van goedkope winkelketens. Behalve de Dirk- en Bas-supermarkten, die van hun eigen goedkoopheid een cultding hebben weten te maken, komen winkels als Zeeman, Bristol, Aldi en nu ook Lidl altijd met zulke wanstaltige advertenties en spotjes dat je denkt: waarom zou je reclames uitzenden als ze zo ingaan tegen alles wat een mens begerig maakt?

Lees verder

Niks kon me tot hardlopen aanzetten; de kleine rode iPod niet, mijn buikje niet, en het abonnement op de sportschool al helemaal niet.

Maar Haruki Murakami wel. Door het lezen van zijn boek What I Talk About When I Talk About Running ben ik weer gaan hardlopen.

Ik was al jaren fan van Haruki, nadat ik een hele zomer had besteed aan zijn boek The Wind-Up Bird Chronicle. In dat boek gaat de hoofdpersoon een paar honderd bladzijden lang in een gat onder de grond zitten.

Je moet als schrijver van heel goeden huize komen als je je lezers dan nog weet te boeien.

Lees verder

Toen hij nog jong was zei Cruijff een keer over de voorzitter van zijn club: ‘Die man heb ik nog nooit op een waarheid kunnen betrappen.’ Daarna zijn alle bestuursleden van alle voetbalverenigingen onder alle omstandigheden blijven liegen alsof het gedrukt stond.

Je ziet het nu weer bij FC Utrecht. Vorige week werden daar plompverloren vier assistent-trainers ontslagen, omdat de ‘chemie binnen de trainersstaf’ zou zijn uitgewerkt. Nooit iets van gemerkt, verzekerden de slachtoffers. ‘Ik heb een half jaar geleden nog een nieuw contract gekregen’, zei één van de vier. Maar de voorzitter verklaarde desgevraagd dat tevoren met iedereen menselijke gesprekken waren gevoerd.

Lees verder

Het eerste half uur van Vox Populi, de nieuwe film van Eddy Terstall, was even wennen omdat Hakim er een sprekende rol in heeft. Je weet wel, Hakim, de mimende clown uit Sesamstraat. Wat bovendien bevreemdend was, was dat Hakim een vrouwenversierder speelt. Toch een beetje alsof je Dikkie Dik in een James Bondfilm ziet.

Maar goed, toen ik eenmaal aan de casting gewend was, bleek het leukste deel al voorbij. Eddy Terstall is, weet ik van zijn andere films, goed in het verzinnen van leuke, vlotte, volkse grapjes en het snel op gang brengen van een verhaal. Maar de rest – zeg maar, het midden en het eind van dat verhaal –, daar gebeurt weinig mee.

Lees verder

‘En dan schakelen we nu live over naar onze financieel analist Wijnand Middelmaat op de beurs in Amsterdam. Wijnand, hoe is de stemming daar op dit moment?”

„Ja, Herman, de stemming is momenteel zeer uitgelaten, de paniek van de afgelopen dagen is helemaal tot bedaren gebracht. Het is duidelijk dat het financiële reddingsplan van tweehonderd miljard euro het vertrouwen bij beleggers … oh, wacht, nee, de koersen gaan nu toch onderuit, het vertrouwen is even helemaal weg, er lijkt zelfs sprake van paniek.”

Lees verder

Ze draagt gilets gemaakt van veren, vleermuisdingen met pailletten, hotpants waar haar kont onderuit komt, ze heeft vogeltatoeages op haar rug én ze is verantwoordelijk voor de gruwelijke mocassinmode van deze herfst.

En toch is topmodel Kate Moss een stijlicoon, ook voor mij. Toen ik las dat er een educatief boek uit was over haar stijl (Kate Moss Style), rende ik naar de winkel.

Dat had ik natuurlijk niet moeten doen, want het feit dat bepaalde kledingstukken bij Kate Moss staan, betekent niet dat ze mij staan. Zo trof ik, wannabe-icoon, op pagina 197 van dit standaardwerk een foto van Kate op het strand, in de volgende look: een groot wit T-shirt, een kort spijkerbroekje, een blauwe plek op haar dij en een uitgegroeide peper-en-zoutpony. In haar handen heeft ze een zanderige karaf sangria, een pakje Marlboro Lights (Kate’s standaardaccessoire) en de vieze slippertjes van haar kind. Aan haar schouder hangt een lelijke zwarte tas.

Lees verder

Op weg van Den Haag naar huis nam ik de afslag langs het ING-gebouw – het plechtig aan de snelweg gelegen memento mori van de financiële wereld. Ofschoon het al aardig avond begon te worden, zag ik nergens achter de honderden vensters een tl-buis, of zelfs maar een schemerlampje branden. Het was weliswaar zondag, maar hoeveel weekeinden zijn me de afgelopen paar maanden al niet op alle etages aan het Amsterdamse Frederiksplein de verlichte ramen opgevallen, waarachter Wouter en Nout met hun voltallige staf de hele late middag en de hele nacht van de sabbat bleven doorvergaderen om het land er weer bovenop te cijferen?

Lees verder

De mensen bij wie wij in Italië logeerden, kende ik niet goed. Het waren vrienden van mijn vriend. Maar al gauw kwam ik erachter dat zij uit de prehistorie kwamen. Dat bedoel ik op een positieve manier.

Deze mensen hadden niets met moderne uitvindingen zoals internet, Senseo’s en sprookjeszegels. Water werd uit de beek gehaald. De groenten van hun landje. Als sieraad droegen zij een lederen veter om hun nek met hun huissleutel eraan. En in ons logeerhuis hingen twee bouwlampen. Het oertijdequivalent van gewone verlichting.

Lees verder

Afgelopen woensdag had ik wat ik wel vaker heb: zes uur op, in ’t donker naar de badkamer stommelen, lange douche, schone kleren, en drie kwartier later klaarwakker en in hoogst gesoigneerde staat achter de werktafel. Als iemand die er zin in heeft.

Het allochtone meisje dat sinds kort het vroegste ochtendjournaal mag doen, leek me een stuk minder uitgeslapen dan ik me voelde. Maar ze opende de voorlezing met een sterk staaltje van eigen nieuwsgaring. De NOS had aan 23 Nederlandse gemeentes gevraagd hoe ze hun overlastproblemen inschatten, en waarachtig: bijna overal dacht men dat ze ‘harder’ werden, vrijwel overal moest het aan Marokkaanse snotneuzen liggen, en overal wilde de burgemeester meer bevoegdheden.

Lees verder