Aaf Brandt Corstius: Een roze ballonhond in zijn natuurlijke habitat
Ik was niet alleen voor Stevie Wonder afgereisd naar Parijs. Ik kwam ook voor het ballonhondje. Of ballonhondje – ballonhond. De enorme roze ballonhond van roestvrij staal van Jeff Koons, die tentoongesteld wordt op de enige plek op de wereld die een natuurlijke entourage vormt voor een roze reuzeballonhond: een zaal in het paleis van Versailles.
Zoveel kansen heb je niet in het leven om een roze ballonhond in zijn natuurlijke habitat te zien, dus ik voegde me gedwee bij de lange rij toeristen die voor het paleis stond. Wat een hoop liefhebbers van moderne kunst en ballonhondjes waren hier bijeen, dacht ik.
Maar die mensen kwamen helemaal niet voor Koons. Die kwamen voor het paleis. Dat er in allerlei koninklijke vertrekken ook ineens ballonhonden, opblaasdieren, kitscherige varkens en porseleinen beelden van Michael Jackson en Bubbles stonden, leek de meeste toeristen niet eens op te vallen. En áls ze die heerlijke kitschkunst al opmerkten, waren ze eigenlijk een beetje verontwaardigd. ‘Wat lelijk!’ riep een Amerikaanse vrouw boos uit toen ze zag dat een van de kroonluchters vervangen was door een knalrode opblaaskreeft aan een lange ketting.
En het was ook lelijk. Heel erg lelijk. En meteen de beste tentoonstelling die ik ooit heb gezien. Wat pasten de enorme, obscene houten bloemen eigenlijk goed naast het bed van Marie-Antoinette. En wat stond die protserige zilveren trein gezellig in de kamer van de koning. En wat was het jammer dat de gouden ballonbloem niet al drie eeuwen geleden op de binnenplaats stond. Alles paste perfect. Zelfs de porseleinen Michael Jackson en Bubbles gingen volledig op in het decor van fluwelen behang, gebloemde gordijnen en marmer.
Normaal heb ik een hekel aan het bezoeken van oude paleizen – al die eindeloze vertrekken met alweer een stoeltje, een tafeltje en een boudoirtje – en haal ik mijn enige lol uit het feit dat alles er zo klein is, en het fantaseren over de zeventiende-eeuwse dwergjes die er rondliepen.
Maar nu hoefde ik er niet eens dwergjes bij te fantaseren om uren stuk te slaan in Versailles.
Pas in de trein terug, tijdens het lezen van de catalogus, kwam ik erachter dat ik een enorme puppy gemaakt van bloemen ter waarde van één miljoen euro, even over het hoofd had gezien. Dat kan alleen in het Versailles van Jeff Koons.
Aaf Brandt Corstius
