Aaf Brandt Corstius: Een zwak voor overemotionele vrouwen met grote neuzen
Volgens allerlei sociale regels schijn je Marga van Praag een irritant mens te moeten vinden, maar ik vind haar leuk. Dat komt waarschijnlijk doordat ze in mijn jeugd het Jeugdjournaal presenteerde. Als je klein bent, staat het Jeugdjournaal gelijk aan De Wereld, en de presentator staat gelijk aan God.
Marga van Praag stopt bij het Journaal, en dat vind ik jammer. Af en toe een item dat volstrekt hoogstemmig en extatisch wordt behandeld, vind ik prettig. Het wereldnieuws is al zwaar genoeg. En ach, misschien heb ik gewoon een zwak voor overemotionele vrouwen met grote neuzen en harde stemmen. Het zal wel een vorm van projectie zijn.
Bij Pauw & Witteman werden ter gelegenheid van Marga’s afscheid oude fragmenten getoond, hoogtepunten uit haar ellenlange en stijlvaste carrière. Mijn favoriete fragment stamde uit, inderdaad, de Jeugdjournaaltijd. Het item ging over de lambada, die seksdans met veel beengewrijf en bilvertoon die iedereen in de jaren tachtig ineens ging doen op schoolpleinen en in disco’s. Marga, gekleed in een gigantische wollen trui, kondigde het onderwerp aan, trok vervolgens haar trui uit, waaronder een blotig balletpakje bleek te zitten, griste een latino uit de hoek van de Jeugdjournaal-studio en begon vol overgave de lambada te dansen.
‘En dat was allemaal LIVE, hè,’ gilde ze tegen Pauw en Witteman. ‘Allemaal LIVE! Dat kon ook MIS gaan!’ Live of niet live, ik vind het sowieso moedig, en vernieuwend, als je je tijdens het Jeugdjournaal ontkleedt om een paringsdans te doen.
Ik vond het fragment ook opmerkelijk omdat ik zag hoe, pardon Marga, oud en opgeverfd zij al was toen zij het Jeugdjournaal aankondigde. Tegenwoordig moet je ongeveer veertien jaar zijn, het liefst met beugel, om het Jeugdjournaal te mogen presenteren, en voor het flitsende Journaaltje-in-een-minuut mag je hooguit twintig zijn en moet je wax in je haar hebben.
Maar Marga las ons kinderen het nieuws voor als volwassen, rijpe vrouw. Als een autoriteit. Althans, zo zag ik haar.
Ze gaat nu, begreep ik uit haar warrige verhaal, dagenlang achter mensen aanlopen om tv-reportages over ze te maken. Dat werkt niet altijd, zei ze er meteen bij. Ze had weleens een dag achter Remkes aangelopen en die had de hele tijd naar haar gekeken alsof ze ‘een eng insect’ was. Een goede titel voor haar nieuwe programma, leek me.
Een eng insect, maar wel een léúk eng insect.
Aaf Brandt Corstius
