Veel aan mijn vader gedacht, de laatste weken. Ook veel aan een aflevering van All in the family trouwens, die ik altijd heb onthouden omdat het de enige was uit de gedenkwaardige serie waarin Edith Bunker – vrome aanhangster van het geloof dat wat vader doet per definitie goed is – zó razend wordt op Archie, dat ze hem bijna te lijf gaat.

De openingsshots waren nog bijna standaard. Archie komt thuis van z’n werk, Edith snelt hem met haar karakteristieke dribbelpasjes tegemoet, helpt hem uit de jas, ijlt naar de keuken voor thee, koffie of bier en zou liefst z’n stoel eerst nog helemaal afgestoft en in de was gezet hebben, maar hij zit al.

lees verder›

‘Wat heb jij eigenlijk voor hypotheek?’

‘Nou, wel een veilige, hoor.’

‘Geen beleggingshypotheek dus?’

‘Nee. Ik geloof het tenminste niet. Ik betaal heel weinig, alleen rente.’

‘Maar de rente gaat stijgen, hè?’

‘Ja. Verschrikkelijk.’

‘Maar goed, het is hier geen Amerika.’

‘Nee, gelukkig niet.’

‘Wat vind jij nou van dat hele Fortis-gebeuren?’

‘Tja, het heeft twee kanten. Het is uiteindelijk wel het beste zo, denk ik.’

‘…Ja.’

‘De makelaar van Suzanne had drie maanden geleden al tegen haar gezegd dat ze haar huis vast moest verkopen en moest gaan samenwonen in het huurhuis van haar vriend. Maar dat heeft ze toen niet gedaan.’

lees verder›

Voor sommige mensen is oorlog een diep verlangen. Neem de Britse prins Harry. Toen hij begin dit jaar werd betrapt in Afghanistan was het meteen uit met de pret. Tot groot ongenoegen van de prins: „Ik heb geen zin om rond te hangen in Windsor”, zei hij na zijn ontmaskering. „Dat komt omdat ik niet erg van Engeland houd. En het is prettig uit de buurt van de media te zijn.”

Een oorlogsepos verkiezen boven een kasteelroman. Arme Harry. Het ging goed zolang het hem werd gegund. Zodra de haviken (de Britse pers, niet de Talibaan) hun prooi hadden getraceerd en dat breed hadden uitgemeten, liep de eenheid van de prins zoveel gevaar dat hij werd teruggehaald naar veiliger haven.

Heldhaftige prinsen die ten strijde trekken. Met drie kandidaten in de strijd om het Amerikaanse (vice-)presidentschap die een kind onderweg naar oorlog hebben, is het koningsdrama een hit. Geen beter bewijs van vaderlandsliefde dan een onschuldig kind naar een verloren strijd te sturen. McCain had nog de fijnbesnaardheid om niet te reppen over de detachering van zijn zoon. Maar voor Biden en Palin stond er niets in de weg. Vooral de laatste heeft van het vertrek van haar zoon naar Irak een heuse campagnestunt gemaakt. Terwijl zoonlief zich groot hield, repte mama over „de goede zaak”. Zo trots was ze op zoveel manhaftigheid. Biden hield zich bij het vertrek van zijn zoon iets meer op de vlakte, maar had het tijdens de campagne niet nagelaten er wraakzuchtige kiezers mee te trekken.

Arme prinsen. Ouders die uit zelfzucht hun kinderen aanmoedigen zich in oorlogsgewoel te storten, verdienen professionele hulp. Maar koningen en troonopvolgers houden zich aan andere regels. John Eisenhower, zoon van de president, sprak vlak voordat hij naar Korea vertrok met zijn vader af de hand aan zichzelf te slaan, mocht hij in vijandelijke handen belanden. Het landsbelang, aldus de liefhebbende vader, ging voor. Dat was pas leiderschap. Ja, voor sommigen is oorlog een diep verlangen.