Twee weken geleden, toen de stemming op Beursplein 5 al aardig was gezakt (en IJsland nog moest komen), hoorde je het naderend onheil steeds vergeleken worden met de krach van 1987.

De krach van wanneer?

Want het zei me niks, 1987.

Nou ben ik amper een maatstaf, want geld is nooit m’n eerste interesse geweest. Maar ik heb wel altijd alle nieuwsberichten gevolgd, van songfestival, roofmoorden, Europa, de eerste verloofde van Willem Alexander – hoe heette die ook weer – tot en met de koersverliezen. Waarom is die Zwarte Maandag van 1987 me dan volstrekt ontschoten? Geen idee. In de weken daarna, toen het verval tot bijna 50 procent schijnt te zijn opgelopen, heb ik er vast en zeker over meegepraat. ‘Ja,’t is me wat’. Dat soort teksten. ‘Het zal je toch maar gebeuren dat je gaat slapen met een paar ton en de volgende ochtend is de helft verdampt!’ Ik ken mezelf. Altijd graag op verjaardagen meegefilosofeerd over de actualiteit.

lees verder›

Als ik in de sportschool op de loopband aan het rennen ben, barst ik soms in huilen of lachen uit. Dat is niet omdat ik een ongevaarlijke gek ben, maar omdat ik tijdens het sporten altijd luister naar gepodcaste radio-interviews van Martin Šimek. Sommige mensen sporten op pompende housemuziek, ik sport op het gepraat van een boomlange, extraverte Tsjech.

Het fijne van Šimek is: hij stelt nooit een vraag als: ‘Is in een film acteren moeilijker dan in het theater?’ of: ‘U schildert in de naturalistische stijl van de Russen, hoe komt dat zo?’ – kortom, de vragen die al duizend keer aan beroemde mensen zijn gesteld. Šimek begint meteen over de interessante dingen: ‘Vertel over uw moeder.’ (Ik zal zijn accent niet fonetisch opschrijven, want dat is onmogelijk.) Of: ‘Praat u ook zoveel tijdens het vrijen?’

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht