Aaf Brandt Corstius: Maar pompoensoep was ook weer zo pompoen

Als je een etentje geeft, zijn er drie basisregels waar je je aan moet houden. 1. Je moet alleen gerechten maken die je al eerder gemaakt hebt. 2. Je moet zorgen dat alles klaar is, of gesneden in keurige bakjes, voordat de gasten komen. 3. Je moet alle kranten en boeken en bonnetjes en kruimels die op de eettafel liggen, onder de bank leggen, waarna je ze vergeet en (misschien) weer terugvindt als je een hele belangrijke belastingaangifte moet doen.

Met deze regels in het hoofd ging ik aan de slag om een etentje voor drie mensen te bereiden. Ik zou ze eerst soep geven, want soep kun je lang van tevoren klaarmaken. Maar tomatensoep en pindasoep – de enige soepen in mijn repertoire – vond ik respectievelijk te gewoon en te loodzwaar. En ach, met soep kun je wel een beetje experimenteren. Dus werd het pompoensoep, omdat ik zin had om zo’n vriendelijke pompoen te kopen die je overal ziet.

Maar pompoensoep was ook weer zo pompoen. Aan pompoen zit, ik weet niet of je dat weleens hebt opgemerkt, geen enkele smaak. Dus op internet een recept gevonden voor pompoen-sinaasappel-kaneelsoep. Daar moesten ook een heleboel andere exotische ingrediënten in, maar ik was nu toch bezig, al uren, met een gerecht dat geheel tegen regel 1 indruiste, en waar een harde, ronde, wratterige, op geen enkele manier te snijden groente aan te pas kwam – die zogenaamd vriendelijke pompoen, dus.

Op dezelfde site vond ik een recept voor verse pesto. Dat was een kwestie van tien minuten werk, zei de site. Dus vele bossen basilicum gekocht, want ik zou dan meteen maar pesto voor een jaar maken, en als leuk culinair cadeautje voor mensen bij wie ik op bezoek ging. Zo was ik urenlang aan de slag met een kleine pestofabriek.

Heel veel later, vijf minuten voordat mijn gasten kwamen, moest ik nog snel van alles onder de bank leggen, de kaarsen aansteken en een taart kopen, want aan een toetje maken kwam ik niet meer toe. Het resultaat van een dag boodschappen doen, koken en uit alle macht inhakken op een pompoen was: een bak oranje soep en een bak pasta met pesto, die er in tegenstelling tot de inspanning precies uitzagen als de gerechten op zo’n snel-klaar-recept-kaart die je bij Albert Heijn krijgt.

De taart ging er goed in.