jan blokker: Nu nog geld om mijn recessieangst te bedwingen

Prachtig beeld was dat: John McCain die tijdens een campagnebijeenkomst een oudere vrouw te woord staat van wie we alleen de achterkant van het grijze haar zien en die uitlegt waarom ze Obama niet vertrouwt. Ze lijkt even naar het beste invectief te zoeken en vindt dan het ergste:

‘He’s an Arab.’

En de houterige Republikein zegt dan niet: ‘Nee, mevrouw, je kunt ’m verwijten dat-ie een neger is, of dat hij niet in Vietnam heeft gevochten, laat staan krijgsgevangen is gemaakt, en dat Joe the Plumber en alle andere Amerikanen straks hun loon bij hem moeten inleveren omdat hij ’t wil herverdelen – maar hij is geen Arabier.’

Hij zegt braaf: ‘Met de ideeën van senator Obama ben ik het toevallig niet eens, maar hij is een infatsoenlijke huisvader.’

Dat vindt de aanstaande president dus het tegendeel van een Arabier.

Pauw en Witteman hadden intussen Henk Kamp uitgenodigd die burgemeester (of zo) van Kralendijk wordt en die even meedeed aan een discussietje over de Amerikaanse verkiezingskandidaten. Zou McCain nog een kans maken? Kamp zei dat hij het somber in zag, maar mensvriendelijk als hij soms is, vervolgde hij: ‘Ik had het hem graag gegund.’

Misschien is het goed dat iemand die zich zo door z’n (op zichzelf natuurlijk mooie) emoties laat leiden de politiek verlaat. En tegen liberalen die na het aangekondigde vertrek van Hans van Baalen voor een nieuwe aderlating van het rechtse gedachtengoed vreesden, zou ik willen zeggen: is die handige praatjesmaker Ton Elias niet altijd minstens zo rechts geweest als Hans en Henk samen? Om nog maar te zwijgen van permanente rechtse boegbeelden als Fred Teeven, Charlie Aptroot, Arend Jan Boekestijn en de Laetitia Griffith van ‘Nederland staat in brand’. In noodgeval kan Mark Rutte toch altijd nog Gert-Jan Oplaat naar Den Haag terugroepen?

Waar ik meer van had willen horen was van die besloten bijeenkomst die Al Gore had belegd bij Joop van den Ende. Ik was weer ’s niet uitgenodigd, maar ik heb later uitgerekend hoe ontzettend veel spaarlampen ik had kunnen kopen van de 800 euro die Al zijn verzamelde invités nog eens per persoon liet betalen. Ik zag ons kruidenvrouwtje dolenthousiast de veilinghal verlaten. Uit alles bleek dat ze van Gore toch nog weer een ander, misschien wel een beter mens was geworden. Meer dan ooit was haar duidelijk geworden dat Obama gelijk had toen hij telkens had uitgeroepen Yes We Can. Aan de manier waarop ze de drie woorden uitsprak kon je horen dat ze niet dagelijks Engels spreekt. Maar zeker is dat het daar in Aalsmeer bijna zoiets als een gebedsgenezingsbijeenkomst moet zijn geweest.

En nu hebben ze in Rotterdam na allerlei geharrewar ook nog Ahmed Aboutaleb als burgemeester voorgedragen! Als er nou iemand is die ik dat altijd al van ganser harte heb gegund, is het wel Marco Pastors, en met hem, of in hem, iedereen die zich sinds Pim Fortuyn heeft ingezet voor een leefbaar Rotterdam. Het hangt nu natuurlijk nog van mevrouw Ter Horst en van Hare Majesteit de Koningin af of het advies van de vertrouwenscommissie gevolgd zal worden, en ten slotte van Ahmed zelf: of hij het aandurft. Ik gun ’t ’m niet meteen. Maar ik ben ook m’n hele leven van 020 geweest, en niet van 010.

Nadat ik me al meer dan vijfhonderd woorden lang heb beheerst om niet weer over de beurskoersen te beginnen, zit ik overigens nog met één vraag. De lage AEX, waarvoor Bos eerst met miljarden heeft gesmeten, blijkt helemaal het probleem niet te zijn geweest. Het probleem is mijn doodsangst voor een diepe recessie. Heeft de minister daar nu nog geld voor?