Het nieuws van de week was natuurlijk dat de meeste Nederlandse mannen (80 procent volgens de humane Leidse geneticus De Knijff) afstammen van jagers die gedurende de latere ijstijd in Europa leefden. Dan praat je weliswaar over 25.000 jaar geleden, maar jachtinstinct schijnt heel traag te slijten. Dat hoeft er in vijfhonderd generaties nog lang niet uit te zijn gemendeld.

Wat waren de voorouders van de twintig procent Nederlanders die niet intuïtief prooi ruiken?

Boeren.

Die zijn als mensensoort een stuk jonger dan de jagers: ze kwamen hier pas zevenduizend jaar geleden. In zekere zin zat er iets burgerlijks aan hun behoefte om zo weinig mogelijk de deur uit te gaan, en liever op eigen erf een moestuintje met kippen te beginnen, dan er voor elk stukje vlees weer op uit te moeten om in het bos een mammoet te schieten. Het tweede is in de literatuur ook meestal voor heroïscher en avontuurlijker aangezien dan het eerste. Thomas Edward Lawrence (geen familie van de vieze schrijver van Lady Chatterley’s Lover) sprak als ere-Arabier over ‘the biting sprit of nomadism’.

lees verder›

In de liefde mag alles, maar één ding kan ik niet goed verdragen: als mijn vriend aan mijn gezicht zit.

Natuurlijk, als we gezellig op de bank zitten, en hij is al een tijdje in mijn huis, en ik heb gezien dat hij zijn handen heeft gewassen, met antibacteriële zeep, of met een schuursponsje, of het liefst met allebei, dan vind ik het geen enkel probleem als hij me een aai over mijn wang geeft. Dat vind ik zelfs fijn.

Maar als hij net uit de metro komt, waar hij zich heel lang aan een warme stang heeft vastgehouden, waar eerder die dag misschien, of eigenlijk hoogstwaarschijnlijk, een oude man met handeczeem en overmatig zweet ook aan heeft gezeten, dan vind ik het niet zo prettig als hij me een aai over mijn wang geeft.

lees verder›