Afgelopen woensdag had ik wat ik wel vaker heb: zes uur op, in ’t donker naar de badkamer stommelen, lange douche, schone kleren, en drie kwartier later klaarwakker en in hoogst gesoigneerde staat achter de werktafel. Als iemand die er zin in heeft.

Het allochtone meisje dat sinds kort het vroegste ochtendjournaal mag doen, leek me een stuk minder uitgeslapen dan ik me voelde. Maar ze opende de voorlezing met een sterk staaltje van eigen nieuwsgaring. De NOS had aan 23 Nederlandse gemeentes gevraagd hoe ze hun overlastproblemen inschatten, en waarachtig: bijna overal dacht men dat ze ‘harder’ werden, vrijwel overal moest het aan Marokkaanse snotneuzen liggen, en overal wilde de burgemeester meer bevoegdheden.

lees verder›

In Calabrië, in Italië, waar ik nu logeer, is het uitgestorven. Met 25 graden vinden de bewoners het te koud om naar buiten te gaan, en toeristen zijn er niet. In elk restaurant en café dat we bezoeken, ligt één ober in een halve winterslaap naar de tv te kijken met de lichten uit. Als we binnenkomen, springt zo’n ober snel op, doet allerlei felle tl-buizen aan, zet de tv voor ons nog wat harder en vraagt wat we willen drinken. Nee, de koffie en de thee zijn op.

Op een avond belanden we in een restaurant aan het strand, waar het in de zomer vast een lustoord is, maar waar nu de inmiddels bekende verduisterde toestand heerst. Nadat de ober zoveel mogelijk lampen heeft aangeknipt – bij de helle verlichting in de meeste Italiaanse restaurants zou je gemakkelijk een openhartoperatie kunnen uitvoeren – en het volume van een spannende voetbalwedstrijd wat hoger heeft gezet, gaat hij in de keuken de pizzaoven oppoken.

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht