jan blokker: Ook voor Thom de Graaf is qua Marokkaan de grens bereikt
Afgelopen woensdag had ik wat ik wel vaker heb: zes uur op, in ’t donker naar de badkamer stommelen, lange douche, schone kleren, en drie kwartier later klaarwakker en in hoogst gesoigneerde staat achter de werktafel. Als iemand die er zin in heeft.
Het allochtone meisje dat sinds kort het vroegste ochtendjournaal mag doen, leek me een stuk minder uitgeslapen dan ik me voelde. Maar ze opende de voorlezing met een sterk staaltje van eigen nieuwsgaring. De NOS had aan 23 Nederlandse gemeentes gevraagd hoe ze hun overlastproblemen inschatten, en waarachtig: bijna overal dacht men dat ze ‘harder’ werden, vrijwel overal moest het aan Marokkaanse snotneuzen liggen, en overal wilde de burgemeester meer bevoegdheden.
Het was dus niet zozeer nieuws- als wel opiniegaring geweest, wat je meer tegenkomt in Nederlandse media. ‘Facts are sacred’, leerde de Engelse journalistiek ons honderd jaar geleden, ‘comment is free’. Maar ook bij het Journaal hebben ze liever vrij dan dat ze zich geheiligd moeten uitsloven. En zo’n peilinkje – denk ook aan Maurice de Hond – kost nooit meer dan een halve middag plus een uurtje turven.
In de loop van de dag vielen me twee dingen op.
Om te beginnen waren ze bij het Journaal blijkbaar zo tevreden met hun opinie-onderzoekje, dat ze de boodschap – die ruim de helft van het kostbare nieuwsbulletin in beslag nam – integraal herhaalden in al hun volgende uitzendingen. Dat zijn er zoals bekend in een etmaal ongeveer dertig: elk heel uur, in sommige dagdelen ook elk half uur, en in piekdelen zelfs onafgebroken.
Vaak hoeft de nieuwslezer van dienst er dan niet eens opnieuw voor naar de microfoon, en hoor je de verspreking van zeven uur zes keer op een ochtend terug. Wat ze bij een grotemensenomroep als bijvoorbeeld CNN een update noemen, wordt door het Journaal nooit nagestreefd, tenzij de burgemeesters van de drieëntwintig aangeschreven gemeentes toevallig allemaal tegelijk door zinloos geweld om het leven zouden worden gebracht.
En dan zijn ze vaak nog eerder geneigd telefonisch een reactie van premier Balkenende te vragen, dan 23 verslaggevers naar 23 gemeentes te laten uitrukken.
De per mail verstrekte cijfers aangaande de overlast, de ergheid van de overlast, de frustratie bij de politie die machteloos staat, en de hoeveelheid betrokken Marokkaanse straatterroristen werden tòt het avondjournaal van acht uur nog met een zekere trots opgelezen door Philip Freriks, voor wie het natuurlijk ook allemaal net nieuw was.
Het tweede dat me de avond van die dag opviel, was een statement van de burgemeester van Nijmegen, Thom de Graaf. Samen met 22 medeburgervaders had hij in Den Haag overleg gepleegd, en na afloop bleek ook hij van mening dat aan het Marokkanenkwaad een robuust einde moest komen.
Hoelang is het helemaal geleden dat Thom pas wilde oordelen over het vreemdelingenbeleid als hij eerst Anne Frank had herlezen? Zessenhalf jaar. Nog maar even, let op, of de wens van de PVV gaat in vervulling, en de burgemeesters van 23 Nederlandse gemeentes krijgen de bevoegdheid om lastige Marokkanen met ouders en al te deporteren.
(P.S. Over journalistiek gesproken. Ik las deze week in alle kranten dat Cees Fasseur op 11 november een boek over Juliana en Bernhard presenteert, met daarin als bijlage het lang geheimgehouden ‘Rapport-Beel’ over de Greet Hofmans-affaire. Nieuws? Onzin. Eind 2006 kondigde Fasseur het al aan. In het voorjaar van 2007 werd het uitvoerig rondverteld door Hofmansbiograaf Lambert Giebels, die zelf in het Koninklijk Huis Archief had willen neuzen. En op mijn tafel ligt al een paar weken een uitnodiging om naar Fasseurs presentatie te komen. Ouwe koek! Al die kranten maken tegenwoordig films. Dan vergeet je de kneepjes van je corebusiness).
Jan Blokker
