Aaf Brandt Corstius: Tijdens die volkse gezelligheid doet hij nieuwe inzichten op

Het eerste half uur van Vox Populi, de nieuwe film van Eddy Terstall, was even wennen omdat Hakim er een sprekende rol in heeft. Je weet wel, Hakim, de mimende clown uit Sesamstraat. Wat bovendien bevreemdend was, was dat Hakim een vrouwenversierder speelt. Toch een beetje alsof je Dikkie Dik in een James Bondfilm ziet.

Maar goed, toen ik eenmaal aan de casting gewend was, bleek het leukste deel al voorbij. Eddy Terstall is, weet ik van zijn andere films, goed in het verzinnen van leuke, vlotte, volkse grapjes en het snel op gang brengen van een verhaal. Maar de rest – zeg maar, het midden en het eind van dat verhaal –, daar gebeurt weinig mee.

Vox Populi gaat over een linkse politicus, die via het nieuwe vriendje van zijn dochter in contact komt met de bijdehante, rechtse, Jordanese, incorrecte grappen makende familie van dat vriendje. Daar gaat hij constant mee borrelen en barbecuen, en tijdens die volkse gezelligheid doet hij nieuwe inzichten op, zoals ‘de moslimcultuur is achterlijk’ en ‘de Marokkanen hebben het allemaal gedaan’. Die nieuwe meningen verkondigt hij vervolgens in de Kamer en in interviews, waardoor zijn partij snel stijgt in de peilingen, maar hij binnen de partij wordt uitgekotst.

Afgezien van het feit dat het nogal ongeloofwaardig is dat een man van in de zestig die al jaren in de politiek zit, beïnvloed door één asociale woonbootbewoner acuut verandert van Wim Kok in Geert Wilders, is er nog een probleem met de film.

Hij gaat namelijk over, en ik waarschuw maar even, nu komt er een hele vervelende term: de vrijheid van meningsuiting. En over de moslims. En over de multiculturele samenleving. Jaja. Hadden ze dat maar op het affiche gezet. ‘De nieuwe film van Eddy Terstall, over meningsuiting, moslims en multiculti’. Dan was ik er gewoon niet heengegaan.

Zoals iedereen weet, is de discussie over de vrijheid van meningsuiting en de moslims nu inmiddels jaren gaande, met weinig resultaat. Het is een oeverloze discussie, die over het algemeen gevoerd wordt door saaie, kortzichtige mensen.

Diezelfde oeverloze twist wordt ook in deze film uitgesponnen, tussen links en rechts, autochtoon en allochtoon, populistisch en politiek-correct, en met dezelfde onbevredigende resultaten, namelijk: geen. En nu ga ik iets over het eind van de film zeggen, dus niet verder lezen als je dat niet wilt weten.

De politicus geeft aan het eind de strijd op (ik verklap niet hoe), en Nederland moddert verder, in de regen.

Nou ja, dat is dan in ieder geval realistisch.