jan blokker: Waar moet je als burger het sportnieuws zoeken?

Toen hij nog jong was zei Cruijff een keer over de voorzitter van zijn club: ‘Die man heb ik nog nooit op een waarheid kunnen betrappen.’ Daarna zijn alle bestuursleden van alle voetbalverenigingen onder alle omstandigheden blijven liegen alsof het gedrukt stond.

Je ziet het nu weer bij FC Utrecht. Vorige week werden daar plompverloren vier assistent-trainers ontslagen, omdat de ‘chemie binnen de trainersstaf’ zou zijn uitgewerkt. Nooit iets van gemerkt, verzekerden de slachtoffers. ‘Ik heb een half jaar geleden nog een nieuw contract gekregen’, zei één van de vier. Maar de voorzitter verklaarde desgevraagd dat tevoren met iedereen menselijke gesprekken waren gevoerd.

Er is ze, als optie, een afkoopsom aangeboden – de geur van bancaire zeden en gewoonten stijgt op. Maar aangemoedigd door advocaat Eric Vilé (die nog een poosje zelf voorzitter van de sectie betaald voetbal van de KNVB is geweest, en dus alle leugens kent) eisen ze hun baan terug.

Maar waar moet Vilé hun gerechtvaardigde verlangens bepleiten? Bij een arbitragecommissie van de KNVB. Dat is zoiets als wanneer een onderzoek naar het frauduleuze gedrag van de president-directeur in handen wordt gelegd van de Raad van Commissarissen, onder wier ogen de man jarenlang de ene lade na de andere heeft mogen lichten. Zeist! Daar zijn de voorzitters van alle Nederlandse voetbalclubs verenigd. Daar walmt het jokken dus de schoorsteen uit.

Zal Vilé er in slagen de hulptrainers met een aardig bedrag aan smartegeld te laten wegkomen? Ik las ergens dat de FC sinds kort eigenlijk wordt gerund door één bezitter: de ondernemer Frans van Seumeren (kranen, berging, rederij), die in april voor 16 miljoen euro 51 procent van de aandelen Utrecht kocht. Als Frans, feitelijk dus supervoorzitter, persoonlijk die vier assistenten aan de dijk heeft willen zetten, geef ik Vilé weinig kans.

Maar hoe achterhaal je als gewone burger al is het maar de helft van de meest voorkomende sportonwaarheden? Dat is een probleem. De instantie die daarvoor ooit in het leven werd geroepen is de zogenaamde ‘sportverslaggeverij’. We weten echter allemaal dat sport van huis uit nog minder met journalistiek dan met politiek te maken heeft. Toen Michael Rasmussen vorig jaar door zijn eigen (Rabo)ploeg uit de Tour de France werd gezet, en iedereen wilde weten welke geheime machinaties daar achter hadden gezeten – interviewde Mart Smeets nog dezelfde avond de communicatiedame van de sponsor, en vroeg haar over alles, behalve over dat Ene. Koetjes en kalfjes, op de toon van wijsbegeerte.

Wat moet Willem van Hanegem hebben bewogen om zich als hoofdtrainer van zijn trouwe paladijn John van Loen (plus nóg drie werknemers) te willen ontdoen?

Nog zoiets. Om een reden die ik nooit heb kunnen doorgronden, geldt Willem van Hanegem in de sportverslaggeverij als een icoon van intelligentie, integriteit, voetbalkennis en vooral humor. Ook als hij niets zegt (en hij zegt zelden iets) ligt Tom Egbers al onder de tafel van het lachen. Willem was zelf ook wel eens hulptrainer: onder andere van Dick Advocaat, toen die bondscoach werd. Ik meen dat hij een miljoen verdiende. Als Oranje trainde zag je Advocaat wel eens een balletje meetrapen. Van Hanegem voerde letterlijk geen bal uit. Hij verhuurde zich intussen wel als ‘analist’ bij Canal Plus, waar hij voor veel geld ook niets zei.

Maar iedere keer als ik hem een zakkenvuller wilde noemen, werd ik teruggefloten door verslaggevers die overliepen van respect en vertedering zoals gisteravond nog bij Matthijs van Nieuwkerk: geen woord nieuws, maar wel een eerbiedige Ode van Henk Spaan.

Ik vrees dat wij nooit te weten zullen komen hoe Willem het ’m lapte om zijn trainersstaf te ontslaan. Tenzij we er alsnog een journalist op af sturen.