Niet zo gauw was het gerucht verspreid dat Joran van der Sloot Fox News had verteld hoe hij Natalee Holloway had verkocht – of mijn gehoor werd aangerand door de stem van Peter R. de Vries, die bij RTL Boulevard was aangeschoven om zijn beste vrienden (op Jeroen Pauw en Paul Witteman na) te informeren, en er een analyse aan te verbinden.

Waarom denk ik als de beroemde crime fighter op zijn Moby Dick jaagt, nooit aan een walvis, maar altijd aan Tom en Jerry?

Misschien is de vergelijking ongepast, omdat die Joran een geraffineerde misdadiger kan zijn – maar we hebben tenslotte nog steeds geen spoor van bewijs. Tom holt als een gek achter zijn prooi aan, probeert over 12 blokken New York heen te springen, denkt dat hij door een veel te dunne regenpijp naar beneden kan glijden, kijkt niet uit en wordt overreden door een wals, waarna hij met een breekijzer de muur probeert te forceren die het muizenholletje herbergt.

Lees verder

Een film bezoeken op het IDFA, het uitzinnig populaire documentairefestival dat in Amsterdam gaande is, is een vernederende bezigheid. Eerst moet je voor een loket gaan liggen om kaartjes te bemachtigen voor een documentaire over, ik noem maar wat, een blinde Tibetaan die op een pakezel een barre tocht naar Afghanistan maakt.

Meestal sta je voor niets in de rij (dit overkwam mij vorige week woensdag), want bij het IDFA zijn documentaires over blinde Tibetanen op pakezels altijd binnen vijf minuten uitverkocht. Ook als ze om half tien ’s ochtends geprogrammeerd staan.

Lees verder

Gisteren stond Patrick ‘De Nier’ Lodiers met zijn Emmy op de voorpagina van Het Parool. Fijn natuurlijk, dat de Donorshow een Emmy had gewonnen, maar al die vreugde werd ernstig verstoord door een opvallend detail onderin de foto: de grote, witte, puntige slangenleren laarzen van Patrick.

Wat is het toch met bekende Nederlandse mannen en hun voorliefde voor slangenleren laarzen? Het is een langlopend modeprobleem – niet iets tijdelijks zoals, ik noem maar wat, het mannendecolleté, de mannensjaal met franjes en de mannendiadeem.

Lees verder

Iedere keer als ik de ANWB aan het werk zie, of de hoofddirecteur van de organisatie direct of indirect (via een van zijn minderen) een boodschap hoor verkondigen, voel ik me een beetje angstig.

Misschien omdat ze me langzamerhand te groot zijn geworden.

Het begon ooit, in de 19de eeuw, heel rustig, met een enigszins boven het gewone volk verheven groepje velocipedisten dat op zondagmiddag met elkaar de ongerepte Veluwe affietste, en na een poosje paddestoelvormige wegwijzers liet aanleggen om elk verdwalingsgevaar tussen Stroe en Garderen uit te sluiten. Later speelden ze de baas over bondsrijwielherstellers die dag en nacht konden worden opgeroepen om hun band te plakken, of die minstens geacht werden om tegen een hongerloon langs elke route voldoende bondspompen in gereedheid te houden. Stap voor stap zag je hun invloed zich uitbreiden van twee- tot vierwielers, en hun bemoeizucht groeien tot wat ten slotte ernstig op Macht ging lijken.

Lees verder

Ik vond ze verdacht, de radioreclamespotjes voor de 35-delige reeks Het alledaagse leven, over ‘tradities en trends in Nederland’. En toen ik de reeks ontwaarde bij de boekhandel, kreeg ik nog meer bedenkingen. ‘Lees alles over de gewoonten en gebruiken van de Nederlanders’ stond erop, en, licht-dwingend: ‘Zó doen wij dat…’

Dat ‘Zó doen wij dat…’ klonk me nogal Rita Verdonkish in de oren. Was dit een Secret Rita Project, waarin stond dat je, als je in Nederland wenste te wonen, altijd een bosje bloemen mee moest nemen als je bij iemand ging eten, tussen de middag twee verlepte boterhammen met kaas uit een plastic zakje diende te eten, en het gehele repertoire van Jan Smit uit je hoofd moest kennen (én waarderen)?

Lees verder

Mark Rutte is zélf misschien wel de hardstwerkende Nederlander van ons allemaal. Schreef in de zomervakantie even een gloednieuwe beginselverklaring voor zijn partij, loodste nog voor de Kerst de conceptversie door het partijcongres en warempel: het volgende visioen is alweer een feit. Pamflet van een optimist heet de nieuwste pennenvrucht, en hoe terecht: in krap zes pagina’s helpt Rutte niet alleen onze economie er weer bovenop, maar verlost ons en passant ook nog van de energiecrisis en de geopolitieke spanningen in de wereld. Ondertitel: ‘Naar een moderne economie: een GroenRechtse toepassing op energie.’ Geruchten gaan dat de VVD-leider ondertussen is begonnen aan wat in Haagse kringen al een politiek standaardwerk wordt genoemd: het twaalf pagina’s tellende schotschrift Hoezo geen ideeën? – Brieven aan Arend Jan Boekestijn.

Lees verder

Ik stelde me Loesje altijd voor als een vrouw met zwarte randjes onder haar nagels, dun blond haar en een mouwloze jurk aan, en daaronder zichtbaar okselhaar. Loesje was volgens mij vaak te vinden bij etnisch getinte zomerfestivals met veel djembégetrommel, waar zij halfdronken, maar immer geëngageerd altijd weer met een andere sliertige bleke activist in de bosjes eindigde.

Eigenlijk best een levendig beeld voor iemand die niet echt bestaat. Want ik bedoel dus Loesje, de beweging, die overal affiches op plakt met uitspraken als: ‘Terrorisme. Ik word nog bang van mijn eigen rugzak.’

Lees verder

Van wie zou Matthijs van Nieuwkerk hebben begrepen dat Rob van Gijzel inzake het coffeeshopbeleid het Absolute Ei van Columbus had uitgevonden?

Ik vrees toch vooral van Rob van Gijzel zelf.

Die zat vrijdagavond in een zelfuitgekozen pose van bescheidenheid aan de tafel van De Wereld Draait Door, en werd door de geestdriftige presentator onmiddellijk opgestoten in de vaart der volkeren.

Jarenlang was het tobben en knoeien geweest met de Achteruitgang van het Cannabisbeleid – en daar vraagt de burgemeester van Eindhoven op een anno 2008 in Almere belegde wiettop van 33 ambtsgenoten het woord aan de voorzitter, en wat ligt er, als een geschenk uit de hemel, ineens naast het probleem waarvan ze nauwelijks meer kunnen slapen? De oplossing!

Lees verder

Het moet een pittige avond geweest zijn voor de duizenden Nederlandse kinderen die zich hadden verheugd op de finale van het Junior Eurovisie Songfestival. Maandenlang hadden zij, middels allerlei breaking news-bulletins op het Jeugdjournaal, de verwikkelingen rondom de Nederlandse deelneemster Marissa gevolgd – dan was Marissa weer bijna fataal van een scooter gevallen, dan werd haar beugel verwijderd, dan was ze haar stem even kwijt, dan was ze jarig en dan had ze een nieuwe trui.

De spanning was waanzinnig opgebouwd, en kwam tot een keiharde anticlimax bij de finale, toen Marissa niet verder kwam dan één plekje boven een brullende Bulgaarse met een lasbril en een zwart latex pakje.

Lees verder

Eén keer hebben we het tegen Spanje durven opnemen – nóg onbegrijpelijk als je er aan terugdenkt. Want wat kom je verder tegen als je er de nationaal-historische canon van Van Oostrom of De Rooy op naslaat, en eventueel nog de Amsterdamse van Beliën? De onvrede tussen Schieringers en Vetkopers. Het rumoer van brood- en kaasvolk De Doelistenopstand tijdens een schuttersmaaltijd. Het palingoproer. En nu dus de revolutie van de kleine caféhouders.

Telkens ontlaadt zich in Nederland even de kippendrift van ontevreden consumenten. Af en toe is sprake van kneuzingen of botbreuken. Soms vallen er doden. Meestal loopt het af met een een boete.

Lees verder