De Amerikanen kunnen dus kiezen tussen een 72-jarige oud-militair met de motoriek van een Playmobil-poppetje, het wereldbeeld van George W. Bush, de weerstand van een herstellend kankerpatiënt en een running mate die denkt dat het klimaatprobleem een verzinsel is, of een 47-jarige kosmopoliet van Harvard met het charisma van John F. Kennedy, het idealisme van John Lennon, het hart van Moeder Theresa en de speechschrijver van Martin Luther King. En nu komt het:

’t Spant er om.

Als de Amerikaanse verkiezingen een film waren geweest, zouden ze zonder twijfel de Oscar voor ongeloofwaardigste script en angstaanjagenste apotheose in de wacht hebben gesleept. Uit een wereldwijde peiling is gebleken dat Barack Obama in alle landen op deze aardbol met een gemiddelde van 83,7 procent van de stemmen zou winnen van John McCain, behalve in Algerije, Congo en – God sta ons bij – de Verenigde Staten. Het is alsof je met 5,7 miljard mensen naar een Idols-finale tussen Terror Jaap en Nelson Mandela zit te kijken, terwijl niemand genoeg beltegoed heeft om te sms’en. En het enige land dat wel kan stemmen is een swing state.

lees verder›

Ik had mijn bezoek aan de diamanten schedel van Damien Hirst voorbereid als een militaire operatie. Een dag van tevoren had ik op internet een kaartje voor het Rijksmuseum gekocht. Ik had bedacht dat ik op maandag moest gaan, want veel mensen denken dat het museum dan gesloten is. Stevige schoenen aan, want ik moest vast in de rij.

Met die hele Damien Hirst heb ik weinig. Hij is toch een beetje de Bono van de kunstwereld. Veel praatjes, weinig wol. En ook altijd zo’n stomme zonnebril op. Maar die schedel wilde ik zien. Het liefst voordat alle anderen hem gezien hadden. Dat is ook knap, als je als kunstenaar iets kunt maken dat iemand gezien wil hebben zodat ze kan zeggen dat ze het gezien heeft.

lees verder›