‘De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD)’, las ik in augustus van dit jaar, ‘wil een Nederland waar mensen de ruimte krijgen. De ruimte om iets buitengewoons te maken van hun leven. Om het leven niet zomaar voorbij te laten gaan, maar het juist met verve te leven’.

Toen hij die eerste zinnen van de nieuwe liberale beginselverklaring had opgeschreven, moet Mark Rutte de pen een ogenblik tevreden hebben neergelegd. ‘De paden op, de lanen in’, zong het in z’n binnenste – ‘vooruit, met flinke pas.’

Lees verder

Ineens was ze weg, mijn favoriete minister en de enige persoon die ik goed kan imiteren: Ella Vogelaar. Daar zat ze, bij Nova, om het uit te leggen aan Clairy Polak. Ze had haar rode kabouterlaarsjes aan, haar etnische ketting om, en zo’n trui met allemaal ritsen.

Daar had ik, als vanouds, een beetje om kunnen gniffelen. Maar dat deed ik niet. Er doemden twee woorden in mij op: middelbare school.

Den Haag schijnt een machtscentrum te zijn, een slangenkuil, een bastion van verdorven, sluwe geesten, maar ik zag ineens een doodgewone middelbare school voor me.

Lees verder