Van wie zou Matthijs van Nieuwkerk hebben begrepen dat Rob van Gijzel inzake het coffeeshopbeleid het Absolute Ei van Columbus had uitgevonden?

Ik vrees toch vooral van Rob van Gijzel zelf.

Die zat vrijdagavond in een zelfuitgekozen pose van bescheidenheid aan de tafel van De Wereld Draait Door, en werd door de geestdriftige presentator onmiddellijk opgestoten in de vaart der volkeren.

Jarenlang was het tobben en knoeien geweest met de Achteruitgang van het Cannabisbeleid – en daar vraagt de burgemeester van Eindhoven op een anno 2008 in Almere belegde wiettop van 33 ambtsgenoten het woord aan de voorzitter, en wat ligt er, als een geschenk uit de hemel, ineens naast het probleem waarvan ze nauwelijks meer kunnen slapen? De oplossing!

lees verder›

Het moet een pittige avond geweest zijn voor de duizenden Nederlandse kinderen die zich hadden verheugd op de finale van het Junior Eurovisie Songfestival. Maandenlang hadden zij, middels allerlei breaking news-bulletins op het Jeugdjournaal, de verwikkelingen rondom de Nederlandse deelneemster Marissa gevolgd – dan was Marissa weer bijna fataal van een scooter gevallen, dan werd haar beugel verwijderd, dan was ze haar stem even kwijt, dan was ze jarig en dan had ze een nieuwe trui.

De spanning was waanzinnig opgebouwd, en kwam tot een keiharde anticlimax bij de finale, toen Marissa niet verder kwam dan één plekje boven een brullende Bulgaarse met een lasbril en een zwart latex pakje.

lees verder›

In een wereld waar geld verdampt, IJsland smelt, de aarde oververhit raakt en pedofielen een gevoelsleven mogen hebben, lijkt piraterij een prettig ongecompliceerd bezigheid. Woeste zeevaarders met ooglappen en make-up die zwaaiend aan het want de argeloze voorbijvaarder van zijn buit ontdoen. Dat soort werk.

Maar sinds piraten bazooka’s hanteren en ver buiten de kust Arabische supertankers van 330 meter met twee miljoen vaten olie buitmaken, is de onbekommerdheid er een beetje van af.

In de grenzeloze, internationale, interactieve, interglobale, inter-alles-wereld van nu, is weinig meer wat het lijkt. De ordinaire piraat is terrorist geworden – en bedreigt sinds kort de wereldorde.

Uit alle windstreken is op de berichten van de laatste bootroof gereageerd. Geen woord over de gewelddadige confiscaties van suffige vrachtschepen met hun duffe ladingen. Pik een drijvend olieveld en je hebt wereldnieuws.

In de Verenigde Staten is een discussie opgelaaid over universele rechtspraak. In dat land zijn ze daar zeer beducht voor, maar bij zeeterreur van dit formaat neemt de roep om recht over een gecompliceerd terrein als de internationale wateren opeens toe. Het Duitse ministerie van Defensie pleit zelfs voor een internationaal piratengericht om zo de vraag over wie waar berecht moet worden in een keer op te lossen. Voor anderen is het probleem te water een kans om aandacht te vragen voor vergeten conflicten te land. Zolang daar honger en geweld bestaat, zoekt menigeen een uitvlucht op zee. Islamitische extremisten ruiken heilige strijd: zeeroverij mag niet volgens de islam. Een schip kapen uit een islamitisch land is dubbelfout.

Maar de beste reactie komt uit China. Daar is de bootroof inmiddels een kwestie van nationaal belang geworden. Pardon? Jazeker, het SUV-erdje onder de ontwikkelingslanden heeft een onlesbare dorst naar brandstof – die moet het land wel even ongeschonden kunnen bereiken. Zie daar, nieuwe kansen voor de ontwikkeling van ’s land militaire apparaat. Met angst en beven in de regio tegemoet gezien.

Tankerpiraten.

Wie verlangt er nou niet naar de wereld van Piet Hein?

Floris-Jan van Luyn