Iedere keer als ik de ANWB aan het werk zie, of de hoofddirecteur van de organisatie direct of indirect (via een van zijn minderen) een boodschap hoor verkondigen, voel ik me een beetje angstig.

Misschien omdat ze me langzamerhand te groot zijn geworden.

Het begon ooit, in de 19de eeuw, heel rustig, met een enigszins boven het gewone volk verheven groepje velocipedisten dat op zondagmiddag met elkaar de ongerepte Veluwe affietste, en na een poosje paddestoelvormige wegwijzers liet aanleggen om elk verdwalingsgevaar tussen Stroe en Garderen uit te sluiten. Later speelden ze de baas over bondsrijwielherstellers die dag en nacht konden worden opgeroepen om hun band te plakken, of die minstens geacht werden om tegen een hongerloon langs elke route voldoende bondspompen in gereedheid te houden. Stap voor stap zag je hun invloed zich uitbreiden van twee- tot vierwielers, en hun bemoeizucht groeien tot wat ten slotte ernstig op Macht ging lijken.

Lees verder

Ik vond ze verdacht, de radioreclamespotjes voor de 35-delige reeks Het alledaagse leven, over ‘tradities en trends in Nederland’. En toen ik de reeks ontwaarde bij de boekhandel, kreeg ik nog meer bedenkingen. ‘Lees alles over de gewoonten en gebruiken van de Nederlanders’ stond erop, en, licht-dwingend: ‘Zó doen wij dat…’

Dat ‘Zó doen wij dat…’ klonk me nogal Rita Verdonkish in de oren. Was dit een Secret Rita Project, waarin stond dat je, als je in Nederland wenste te wonen, altijd een bosje bloemen mee moest nemen als je bij iemand ging eten, tussen de middag twee verlepte boterhammen met kaas uit een plastic zakje diende te eten, en het gehele repertoire van Jan Smit uit je hoofd moest kennen (én waarderen)?

Lees verder