Van wie zou Matthijs van Nieuwkerk hebben begrepen dat Rob van Gijzel inzake het coffeeshopbeleid het Absolute Ei van Columbus had uitgevonden?

Ik vrees toch vooral van Rob van Gijzel zelf.

Die zat vrijdagavond in een zelfuitgekozen pose van bescheidenheid aan de tafel van De Wereld Draait Door, en werd door de geestdriftige presentator onmiddellijk opgestoten in de vaart der volkeren.

Jarenlang was het tobben en knoeien geweest met de Achteruitgang van het Cannabisbeleid – en daar vraagt de burgemeester van Eindhoven op een anno 2008 in Almere belegde wiettop van 33 ambtsgenoten het woord aan de voorzitter, en wat ligt er, als een geschenk uit de hemel, ineens naast het probleem waarvan ze nauwelijks meer kunnen slapen? De oplossing!

lees verder›

Het moet een pittige avond geweest zijn voor de duizenden Nederlandse kinderen die zich hadden verheugd op de finale van het Junior Eurovisie Songfestival. Maandenlang hadden zij, middels allerlei breaking news-bulletins op het Jeugdjournaal, de verwikkelingen rondom de Nederlandse deelneemster Marissa gevolgd – dan was Marissa weer bijna fataal van een scooter gevallen, dan werd haar beugel verwijderd, dan was ze haar stem even kwijt, dan was ze jarig en dan had ze een nieuwe trui.

De spanning was waanzinnig opgebouwd, en kwam tot een keiharde anticlimax bij de finale, toen Marissa niet verder kwam dan één plekje boven een brullende Bulgaarse met een lasbril en een zwart latex pakje.

lees verder›

In een wereld waar geld verdampt, IJsland smelt, de aarde oververhit raakt en pedofielen een gevoelsleven mogen hebben, lijkt piraterij een prettig ongecompliceerd bezigheid. Woeste zeevaarders met ooglappen en make-up die zwaaiend aan het want de argeloze voorbijvaarder van zijn buit ontdoen. Dat soort werk.

Maar sinds piraten bazooka’s hanteren en ver buiten de kust Arabische supertankers van 330 meter met twee miljoen vaten olie buitmaken, is de onbekommerdheid er een beetje van af.

In de grenzeloze, internationale, interactieve, interglobale, inter-alles-wereld van nu, is weinig meer wat het lijkt. De ordinaire piraat is terrorist geworden – en bedreigt sinds kort de wereldorde.

Uit alle windstreken is op de berichten van de laatste bootroof gereageerd. Geen woord over de gewelddadige confiscaties van suffige vrachtschepen met hun duffe ladingen. Pik een drijvend olieveld en je hebt wereldnieuws.

In de Verenigde Staten is een discussie opgelaaid over universele rechtspraak. In dat land zijn ze daar zeer beducht voor, maar bij zeeterreur van dit formaat neemt de roep om recht over een gecompliceerd terrein als de internationale wateren opeens toe. Het Duitse ministerie van Defensie pleit zelfs voor een internationaal piratengericht om zo de vraag over wie waar berecht moet worden in een keer op te lossen. Voor anderen is het probleem te water een kans om aandacht te vragen voor vergeten conflicten te land. Zolang daar honger en geweld bestaat, zoekt menigeen een uitvlucht op zee. Islamitische extremisten ruiken heilige strijd: zeeroverij mag niet volgens de islam. Een schip kapen uit een islamitisch land is dubbelfout.

Maar de beste reactie komt uit China. Daar is de bootroof inmiddels een kwestie van nationaal belang geworden. Pardon? Jazeker, het SUV-erdje onder de ontwikkelingslanden heeft een onlesbare dorst naar brandstof – die moet het land wel even ongeschonden kunnen bereiken. Zie daar, nieuwe kansen voor de ontwikkeling van ’s land militaire apparaat. Met angst en beven in de regio tegemoet gezien.

Tankerpiraten.

Wie verlangt er nou niet naar de wereld van Piet Hein?

Floris-Jan van Luyn

Eén keer hebben we het tegen Spanje durven opnemen – nóg onbegrijpelijk als je er aan terugdenkt. Want wat kom je verder tegen als je er de nationaal-historische canon van Van Oostrom of De Rooy op naslaat, en eventueel nog de Amsterdamse van Beliën? De onvrede tussen Schieringers en Vetkopers. Het rumoer van brood- en kaasvolk De Doelistenopstand tijdens een schuttersmaaltijd. Het palingoproer. En nu dus de revolutie van de kleine caféhouders.

Telkens ontlaadt zich in Nederland even de kippendrift van ontevreden consumenten. Af en toe is sprake van kneuzingen of botbreuken. Soms vallen er doden. Meestal loopt het af met een een boete.

lees verder›

‘Wanneer nam jij voor het laatst een uurtje me-time?’ staat er dreigend op het omslagbandje van het nieuwe tijdschrift Flow, ‘nieuw me-time magazine’. Tja, wanneer was dat? Onmiddellijk sloeg ik aan het piekeren (vele uurtjes me-time heb ik daaraan besteed, maar dat mag vast niet van Flow). Me-time, dat was vast met een boek opgekruld zitten in een rotanstoel. Of soep trekken van een echte lamsschenkel. Of rommelen in huis, iets wat ik niet kan, want ik weet niet wat rommelen is (de fotolijstjes opnieuw rangschikken? Aan de bloemen of het wasgoed ruiken?). Bij mij wordt rommelen – in het beste geval – manisch opruimen, en dat is geloof ik niet hetzelfde.

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

Het is moeilijk om je staande te houden in het moderne leven. Zo kwam ik gisteren in een amorfe rij terecht.

Stel je een grote supermarkt voor met tien kassa’s. Soms zitten er twee kassa’s achter elkaar. Voor deze twee kassa’s vormt zich echter één rij. Zijn het twee aparte rijtjes, die op een lange rij lijken? Of is het één rij, waarbij de klant die aan de beurt is, naar de kassa gaat die op dat moment vrij is? Dit soort rijen vormen zich vaak, vooral rond zessen, in grootstedelijke supermarkten, en ze vergen veel energie.

lees verder›

Enige tijd geleden gesignaleerd bij een horecagelegenheid in Amsterdam. Een papier achter het raam waarop stond: Wij zoeken ‘serveersters’. Het was een doodgewoon café, maar vanwege die aanhalingstekens vraag je je toch af wat die ‘serveersters’ dan moeten doen in die ‘gelegenheid’. En of ze dat eigenlijk wel zo ‘leuk’ vinden, en hoeveel ‘kleding’ ze ‘aan’ mogen houden.

Het gebruik van aanhalingstekens vormt de collectieve obsessie van mensen die werken in winkels en cafés, en die korte, duidelijke mededelingen moeten opschrijven. De droge tekst is blijkbaar niet goed genoeg, dus moet een en ander benadrukt worden met aanhalingstekens. Het probleem is alleen dat de meeste mensen aanhalingstekens niet lezen als nadruk, maar als ironie.

Dan krijg je dus zulk soort teksten (echt gezien!): De koffie is ‘vers’. Aha, denk je, ‘vers’, wij begrijpen elkaar. Hier wordt de oude koffie in een grote emmer verzameld, en dan opgewarmd als er een klant binnenkomt. „Goedemiddag, mag ik een kopje koffie van u, of is ie ‘vers’?”

Naast ironie kunnen aanhalingstekens ook duiden op de introductie van een relatief nieuw begrip. Bijvoorbeeld: „Overal ter wereld beheerst de ‘Obamania’ het nieuws.” Maar ook dat gebruik van aanhalingtekens kan weer vermakelijk zijn, als het begrip helemaal niet zo nieuw is, behalve voor degene die het opschreef. Een lunchroom in een klein dorp waar op de kaart staat: Broodje ‘mozzarella’ (Italiaanse verse kaas). Enige mogelijke reactie: „Ahhh, wat lief!”

De aanhalingstekensgekte is een internationaal fenomeen. Op de website http://quotation-marks.blogspot.com staan talloze voorbeelden uit Amerika. Now serving ‘pizzas’, bijvoorbeeld. Of deze, op een bord voor een kerk: Come in and worship ‘God’ sunday 11 am. Deze website vormt een goed alternatief voor een middag zinloos Googlen.

Er zijn mensen die zich doodergeren aan het verkeerd gebruik van aanhalingstekens. Dat zijn domme mensen. Verkeerde aanhalingtekens vormen namelijk een gratis bron van vermaak, en maken het leven van alledag een stukje ironischer, dus interessanter.

Nog vijf nachtjes slapen en het is zover: dan weten we de uitslag van de bloedstollende race van de Waterschapsverkiezingen. Net als u volg ik de hele dag alle opiniepolls, de dirty campaigning en ’s nachts blijf ik op voor de livedebatten.

Uiteraard spel ik de bergen folders die vrijwilligers van deur tot deur brengen. Nou ja, bergen… Eén krantje bereikte mijn brievenbus. Van de VVD. „Groenrechts is het realistische antwoord op groenlinks. En de waterschapsverkiezingen zijn de eerste kans voor u om te kiezen tussen milieufanatisme of groen realisme.” Was getekend: Mark Rutte.

Groen Rechts, waar ken ik die term van? Volgens sommigen is corpsballenmaatje Jort Kelder de bedenker, maar wie wel eens in België komt weet wel beter.

Groen Rechts is een Vlaamse groepering die als symbool het Keltisch kruis en de Vlaamse leeuw voert. „Omdat wij geloven in het zelfbeschikkingsrecht voor alle volkeren, verzetten wij ons tegen de massale immigratie (…) Als nationalisten/regionalisten zijn wij tegenstanders van het globalisme dat ten koste gaat van de regionale economieën.”

Ai, slecht gekozen van Rutte. Terwijl zijn uitgangspunten me wel sterk lijken. Waarom zouden milieu en liberalisme elkaar uitsluiten? In de toekomst zullen we het juist van slimme bedrijven en technologische innovatie moeten hebben om de voeten droog te houden. Laat die slimmeriken met elkaar concurreren, open fabrieken voor elektrische auto’s, laat milieu big business worden.

Jarenlang is milieu als soft, weeïg en vooral negatief gepromoot. ‘Een beter milieu begint bij jezelf’. In plaats van de burger een schuldgevoel aan te praten (alsof die paar spaarlampen ook maar íets uithaalden), moet je wetenschap en bedrijfsleven stimuleren tot flitsende oplossingen. Een schoon milieu betekent niet dat je iets minder moet doen, maar juist iets anders ontwikkelt.

Het linkse monopolie op het milieu is net zo uit de tijd als het laten kiezen van dijkgraven. Laat de overheid die marginale functionarissen lekker zelf aanstellen. Waarschijnlijk is er maar één club die zulke archaïsche en regionalistische verkiezingen zou toejuichen: het Vlaamse Groen Rechts.

Christiaan Weijts

Opvallend hoe vooral christelijke en halfchristelijke organisaties de laatste tijd gespitst zijn op het seksuele wel en wee van de medemens. Gaat het goed? Doen we het goed? Moeten we het wel goed doen? Vanaf wanneer mag het? Kan het ook minder? Hebben we niks anders aan ons kop? Dat soort vragen.

Centrum van nieuwsgierigheid is natuurlijk het ministerie van Jeugd en Gezin onder leiding van André Rouvoet, van de ChristenUnie.

Deze vicepremier is al een poosje aan de gang. Hij was nog maar kort aan het bewind, toen hij wees op ons betrekkelijk lage geboortecijfer (zeker in vergelijking met islamitische resultaten), en de mogelijkheid opperde om het nationale gemiddelde langzaamaan te laten stijgen. van 1,6 naar 2,3. Dat zou slechts íets meer vleselijke gemeenschap vragen.

lees verder›