Er gebeurt iets. Een journalist maakt er een bericht over, dat door een andere journalist wordt gelezen, die er een artikel over schrijft. Een derde journalist ontdekt dat iets nog veel vaker gebeurt en wijdt een reeks artikelen aan het probleem. Over het probleem ontstaat een discussie: de een vindt dat het probleem „veel te lang is onderschat”, terwijl de ander vindt dat het probleem „nu schromelijk wordt overdreven”. De toon van de discussie loopt op. Er ontstaat een discussie over de toon van de discussie: de een vindt dat „de ernst van het probleem” de hoge toon rechtvaardigt, terwijl de ander vindt dat de hoge toon het probleem „alleen maar ernstiger maakt”. Een derde vindt dat de discussie over de toon de aandacht afleidt van het probleem.
Archief van berichten op 2 december 2008
Voor het eerst in mijn leven heb ik medelijden met rokers. Niet veel medelijden, maar toch. Zie ze staan, in de provisorische, klepperende rooktenten die opgetrokken zijn bij horecagelegenheden, met hun sigaretje en hun drankje in hun verkleumde blauwe handen. Een verslaving moet wel heftig zijn, wil je dan nog doorgaan.
Ook heb ik medelijden met caféhouders. Zij schijnen enorm te lijden onder het rookverbod. Alle klanten blijven thuis en roken daar hun pakjes op, onder het genot van een fles Spaanse wijn van de Aldi. Voeg daar nog een kredietcrisis aan toe, en je café is leeg.



