Waarom zijn de waterschapsverkiezingen vrijwel in hun geheel aan me voorbijgegaan?

Geen idee. Ik las af en toe wel ’s een artikeltje, of ik zag op televisie een weiland met sloten waarbij iemand iets uitlegde, maar ik las en keek blijkbaar steeds zonder dat er iets van bleef hangen. Ik herinner me trouwens ook niet dat ik ooit een brief van een kiesraad, of een oproep tot stemmen in de bus heb gevonden, want dat is post waarvan ik de verleiding nooit heb kunnen weerstaan: dan begin ik altijd onmiddellijk per partij de namen van alle kandidaten te lezen.

lees verder›

Even vreesde ik, aan het begin van Oorlogswinter, voor het Johnny de Mol-effect. Het Johnny de Mol-effect doet zich in veel Nederlandse films voor. Je kijkt bijvoorbeeld naar een film over, ik noem maar een dwarsstraat, de Tweede Wereldoorlog, en daar heb je dan ineens Johnny de Mol, met zijn Johnny de Mol-hoofd, die doet alsof hij een Duitse officier is, of een verzetsheld. Maar jij, filmkijker, denkt: hé, Johnny de Mol. En daardoor raak je uit de trance waarin een film je moet brengen.

Ik was er bang voor, want aan het begin van de film kwam Tygo Gernandt langs, in de rol van smid, maar ik dacht: hé, Tygo Gernandt. Dat heb je met acteurs die een beetje te vaak als zichzelf in allerlei tv-programma’s zitten. Maar al gauw verdween Tygo, en kon ik opgaan in het fijne jongensverhaal van Oorlogswinter.

lees verder›