De machtsoverdracht in de Verenigde Staten wordt wel vergeleken met het gevoel dat ouders hebben na een heerlijk weekeindje weg, om te ontdekken dat de kinderen in de tussentijd een wild feest hebben geven en het hele huis overhoop hebben gehaald.
Het weekeindje weg in de Verenigde Staten heeft acht jaar geduurd. En de rommel is navenant.
De Amerikaanse internetkrant The Huffington Post vergelijkt Bush in ‘de thuiskomst van Obama’ zelfs met Tom Cruise in Risky Business, de film waarin de acteur doorbreekt als het onverantwoordelijke rijkeluiszoontje dat zijn ouderlijk huis, bij afwezigheid van pa en ma, omtovert tot een bordeel.
Die vergelijking gaat opmerkelijk goed op: Bush en Cruise hebben beiden die wazige blik van een sociopaat; ze leven in hun eigen werkelijkheid en gedragen zich onder mensen alsof ze de enige zijn. Zowel Bush als Cruise oefenen op hun manier macht uit, ondanks het feit dat ze in de ogen van miljoenen tamelijk voor aap staan. En zo zijn Scientology en Bushism, aldus de Post, behoorlijk aan elkaar gewaagd. Beide immers vragen je om stapels geld, doen je daarvoor vage beloften (die nooit worden verzilverd), doen op een enge manier geheimzinnig, en excommuniceren je zodra je te veel vragen stelt.
Het past bij die rol dat Bush er te elfder ure nog de een na de andere omstreden regel doorjast die praktisch onomkeerbaar is voor zijn Democratische opvolger. Of en hoe de schade van de Bush-jaren ‘ongedaan’ kunnen worden gemaakt, is dan ook een belangrijk thema in de Amerikaanse media dezer dagen: ‘To undo Bush’.
Begin mei nog beloofde het Witte Huis dat voorstellen voor nieuw beleid „niet later dan 1 juni ingediend’’ en „niet later dan 1 november uitgevaardigd” moesten worden. Maar een belofte bij monde van dat instituut is anno 2008 geen stuiver meer waard. Meer dan twintig omstreden voorstellen, zo hebben de Amerikaanse media geteld, zullen in de slotweken van de Bush-dynastie tot regel worden gemaakt.
Kwamen de ouders maar een dagje eerder thuis.
Floris-Jan van Luyn
