‘Gooi eerst Spock het raam uit’, werd ons geadviseerd toen we aan kinderen begonnen.

Benjamin Spock was in die tijd op het gebied van opvoeden zoiets als wat later Michel Montignac zou worden voor het beschaafdere afvallen, en wat Ingeborg Beugel vandaag de dag belichaamt als je aan saai seksen denkt.

Zo brachten we samen kinderen ter wereld die we maar zo’n beetje lieten opgroeien, zonder ooit te weten hoe het had gemoeten.

Nu lees ik dat hoogleraar psychologie René Diekstra aan duizend Hagenaars zestig vragen heeft voorgelegd over opvoeding en ontwikkeling van kinderen van 0 tot 17. Er rinkelde even een bel bij de naam van de professor, maar ik was vergeten wat er ook weer mee was, en ik had geen zin om het op te zoeken. Hij had veel geschreven, wist ik nog. Of overgeschreven. Je bent even bezig als je het allemaal het raam uit moet gooien.

lees verder›

In mijn huiskamer staan: een stenen hond, een porseleinen big, een hertvormige lamp, en een hertje van lamswol. Dan zijn er nog twee echte dieren, de poezen Bremma en Bremton, die ik eerst Google en Maps had genoemd, maar de belachelijke namen die ze in asiel hadden gekregen, vond ik toch beter. Ook omdat ik ze ‘de Bremmen’ kan noemen, en dat is handig.

Als er nog meer dieren bij komen, van porselein of van vlees en bloed, wordt het een ‘ding’, een collectie, en dat wil ik niet. Maar gisteren kwam er toch een bij: een dikke muis. Een echte.

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht