‘Een historische dag!’, hoorde ik op televisie zeggen, dus ik dacht waarachtig even dat de president elect de leiders van Hamas, Fatah en Israël in zijn tijdelijke Washingtonse woning had uitgenodigd, en dat de drie, en hijzelf, mekaar aan het eind van de middag huilend om de hals waren gevallen.

Historische dag.

Ik keek op van m’n boek, en telde weliswaar vier mannen op het scherm, maar dat waren onmiskenbaar Hollanders, en ze stonden bovendien op het ijs.

Eén ogenblik de lichte teleurstelling. Maar ik herinner me nog hoe Clinton er in 1993 in geslaagd leek Peres en Rabin broederschap te laten zweren met Arafat, en hoe ontzettend historisch we dat toen vonden. En dat draaide ook op niks uit.

lees verder›

Ik was bevangen door een gevoel van interieuronbehagen, al een paar dagen lang. Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik het perfect gestylede nieuwe huis van een vriendin bezocht had, met frisse witte muren en een grijze houten vloer en zo’n leuke oude leren stoel die helemaal uit elkaar viel en een groepering van vintage vazen met één prachtige tak erin. Nergens lagen nog stapels post of verfomfaaide Vara-gidsen of koekkruimels. Ja, één gloednieuwe Vanity Fair. Die perfect in het kleurschema paste.

lees verder›