Tegen iedereen die het wilde horen zei Raoul Heertje afgelopen week: ‘Mensen spelen steeds vaker een rol’.

Niet meteen de grootste onthulling van de eeuw natuurlijk, maar hij ging er vooral mee rond omdat hij vrijdag over dat thema een nieuw televisieprogramma zou beginnen. En dan is het je rol om daar reclame voor te maken.

Zo zag ik diezelfde week in alle talkshows Prem Radhakishun, die luidkeels aandacht vroeg voor een programma genaamd De school van Prem, waarin hij over de ruggen van een groepje Citotoets-kandidaatjes zijn eigen voortreffelijkheid op opvoedkundig terrein zou demonstreren. Ik keek naar de eerste aflevering, die de rol van emo-tv opnieuw onderstreepte. Weinig kijkers zullen het droog hebben gehouden bij de momenten waarop de camera (sentimentele muziek in de geluidsband) haast pedofiel inzoomde op een huilend zwart jongetje.

lees verder›

Ik ga samenwonen. Dat heb ik al eerder gedaan, met mijn zus, met een vriendin, met een medestudent en zelfs met een hospita van eenenvijftig die hele vreemde kussentjes borduurde en een kat had die Gunther heette. Maar ik heb nog nooit romantisch samengewoond.

Dus dit keer ligt er druk op. Als je een huis deelt met een vriendin, kun je je af en toe een seconde ergeren aan een stapel vergeelde kranten, of een pakje andijvie dat blauw uitgeslagen is van de schimmel, en dat is dan dat.

Maar als je romantisch samenwoont, dan is die vergeelde krant of die blauwe andijvie meteen Een Teken. Van onverschilligheid, van gebrek aan liefde. En dan gaat het misschien wel uit. Door andijvie. Nou ja, dat weet ik niet zeker, want ik heb nog nooit romantisch samengewoond, maar het is spannend.

lees verder›

President van de Verenigde Staten zijn, heeft als uniek voordeel dat je geen e-mails en mobiele telefoontjes meer kunt ontvangen. Veiligheidsmaatregel voor een leider die veel te vrezen heeft. Bellen en mailen is niet waterdicht, en dus wordt de leverancier van ‘verandering waarin je kunt geloven’ lekvrij gemaakt. Zelfs Obama’s blackberry moet de deur uit. Zo ontbeert de machtigste man van de globe de populairste middelen van communicatie. Zíjn mobiele kantoor bestaat uit een paar honderd man personeel – wie zegt dat analoge oplossingen hebben afgedaan?

In dit tijdperk van woordstormen en inforkanen lijkt me dat geen verdriet: onbereikbaar zijn is nog nooit zo moeilijk geweest. En zo kostbaar. In elk geval in de Verenigde Staten. Twee jaar campagne voeren voor een begerenswaardige status! ‘De persoon die u probeert te bellen, is de komende vier jaar buiten bereik’. Je bent machtig of niet.

Voor gewone stervelingen is die inlichtingenvloed een onoverkoombaar probleem aan het worden. Een beetje manager krijgt gemiddeld tweehonderd mails per dag. Information overload heet dat in het Engels. En er zijn al economen (in de Verenigde Staten uiteraard) die hebben berekend wat de kosten daarvan zijn: 588 miljard dollar per jaar in de VS alleen. Het lijkt me veel, maar dat we nogal wat tijd besteden aan nutteloze zaken weet iedereen. En bovendien, je hoeft geen econoom te zijn en overal prijskaartjes aan op te hangen om te weten wat de vervelende kanten zijn van permanente bereikbaarheid.

Edward Castronova, auteur van Synthetic Worlds, een boek over de cyberindustrie, laat zijn contacten sinds kort weten dat hij alleen nog e-mails opent afhankelijk van de hoogte van het aantal ‘Serios’ dat is aangehecht. Dat is een virtuele eenheid die maar beperkt verkrijgbaar is en moet worden toegevoegd aan berichten die je graag gelezen wilt hebben. Hoe hoger het aantal punten, hoe belangrijker het bericht.

Het is misschien wat omslachtig, want je kunt je e-mail ook gewoon de deur uit doen. Of wachten tot je president bent.