Heel Nederland keek naar de inauguratie van Barack Obama, maar ik was uitgenodigd voor de presentatie van de geheel vernieuwde Opzij en was nieuwsgierig (daarbij heb ik altijd een zwak voor presentaties om vijf uur. Mensen hebben dan nog niet gegeten en na hun derde wijntje beginnen ze collega’s te versieren. Na het vierde is er grote kans op karaoke).
Met een lichte spijt in mijn hart verliet ik vrienden die klaarzaten voor de tv (‘als-ie gaat huilen moet je sms’en’), en troostte mezelf met het vooruitzicht van architectonische hapjes op cocktailprikkers. Een vriendin wilde wel mee, want, zoals ze zelf zei: ‘Ik hou er van om historische momenten te missen’ (en vreemd genoeg snapte ik dat wel).
Ik zag ooit de tekst ‘This is what a feminist looks like’ op een shirtje van een knap jong meisje, en het feit dat zij dat een leuke grap vond – en ik ook – zei eigenlijk al genoeg over het woord feminisme. Ik had zelf de Opzij in mijn hele leven maar een paar keer gelezen. Wat me het meest fascineerde was de intens zure toon van de ingezonden brieven, waarin vrouwen de vloer aanveegden met hun werk, hun vriendinnen en het feit dat mannen weigeren kinderen te baren. Ik vond het na het lezen van die brieven altijd heel geruststellend dat er niet overal vrouwen aan de macht waren.
De presentatie was in de Flexbar in Amsterdam, een plek die ik voornamelijk associeer met mooie jonge homo’s die truien dragen met diepe V-hals en een oudemannenhoed. Nu waren er vrouwen. In een veel feestelijker setting dan ik gedacht had (discolicht, garderobe en vrouwelijke dj met oranje haar) stonden groepjes vrouwen te praten (veel lippenstift, jasjes en designerbrillen.)
‘Er zijn vandaag twee feestjes ter wereld die ertoe doen’, begon hoofdredacteur Margriet van der Linden de presentatie. ‘Het ene is in Washington DC en het andere hier. Beide gaan over verandering, maar het verschil is dat wij alvast wat kunnen laten zien.’ Hierna startte op een groot scherm een filmpje waarin – begeleid door de sexy house van Goldfrapp – het tijdschrift per pagina werd gepresenteerd.
Ik ging even op een bankje zitten om mijn net gekregen exemplaar te bekijken. Het zag er mooi uit, fris, stoer, zakelijk. Even leek zelfs alles anders. Maar toen vond ik een lezerscolumn, waarin een vrouw stelt dat er steeds meer meisjes roze dragen, een duidelijk ‘politiek middel om meiden er weer onder te krijgen’. Gelukkig. Sommige dingen blijven gewoon hetzelfde.
