In een live televisieprogramma van de NPS zullen we volgende week te horen krijgen wie de nieuwe Dichter des Vaderlands moet worden. Ik vrees dat de presentatie in handen is gelegd van Joost Karhof, en dat de poëzie er zal worden gevierd als een oud wijfje dat alweer honderd is geworden. Maar de uitzending is op een woensdag, en dan heb je op de andere netten altijd óf voetbal, óf een Krimi, en als het meezit allebei. Op zo’n avond haalt Nederland 2 het marktaandeel toch nooit.

Joost Zwagerman noemde vier jaar geleden de nu aftredende Poeta Laureatus ‘een Groningse rijmelaar’, en gedurende het soort Idols-avond dat toen ook al aan de uitslag werd verkwist pleitte hij, in een discussie met Ivo de Wijs, voor een dichter wiens werk ‘meerduidig’, ‘vernieuwend’ en ‘ontregelend’ was; Joost heeft nooit gebrek aan een paar dikke woordjes. Ivo de Wijs van zijn kant had liever begrijpelijke, vormvaste en zo mogelijk enigszins vermakelijke gedichten om grote nationale gebeurtenissen (Willem-Alexander, Wilders, Watersnood) poëtisch gemarkeerd te krijgen.

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

De vriend die ik afgelopen weekend had meegevraagd naar de film was niet blij dat ik twintig minuten te laat was. ‘Normaal vind ik het niet erg’, zei hij. ‘Maar nu leek het alsof ik in mijn eentje in de rij stond voor de film Pervert.’ We zijn op het Rated X Alternative Erotica Festival: hogelijk verantwoorde erotiek. Terwijl we een kopje koffie drinken wordt op een scherm achter ons een homevideo-achtig seksfilmpje vertoond. Verantwoorde erotiek heeft veel te maken met wazige beelden en lichaamshaar, merken we al.

Ik had eigenlijk gehoopt op wat vrouwvriendelijke porno. Eindelijk, zo dacht ik, zou ik zien hoe de roep van vrouwen om een goede seksfilm was vertolkt. Ik stelde me een film voor met veel frisgewassen lakens, geaai en kortgeknipte nagels (er zou een wet moeten komen tegen die angstaanjagende nepnagels. Die stralen niet uit: sexy, maar: fileren). Maar helaas, er zijn nu geen vrouwvriendelijke seksfilms, vertelt het festivalmeisje mij. Op de vorige editie wel, toen was het hip. Dat was twee jaar geleden. Ik heb het idee dat ze me een beetje meewarig aankijkt. Waar we wel naar toe kunnen, zegt ze behulpzaam, is de film over het leven van Betty Page, ’s werelds eerste pin-upmodel.

De recent overleden Betty Page, met haar beroemde strakke pony, heeft behalve de bekende pin-upfoto’s (stippeltjesbikini’s, sjaaltjes in het haar en een guitige rode kersenmond) ook veel sm- en bondagemateriaal gemaakt. De film heet dan ook omineus: Betty Page: A Dark Angel. Hij had ook: Betty We’re Really Really Sorry kunnen heten, want dat lijkt me wel het minste wat de makers aan wijlen Betty verschuldigd zijn. In een twee uur durende C-film wordt haar leven nagespeeld, compleet met de foto’s, het verlangen een Echte Actrice te zijn (het zal toch ook eens niet) en het uiteindelijke vinden van God. Jammer genoeg voor Betty (en voor ons) heeft de actrice die haar vertolkt het acteertalent en sexappeal van een visstick. Tussen de scènes door is een soort schamele poging gedaan de filmpjes van Betty, die helaas verloren gingen, na te spelen. Jarretels, korrelige zwart-witbeelden en een bluesmuziekje op de achtergrond: op zijn best alsof je pikante Bijenkorf-schortje tot leven is gekomen. Op zijn slechts gewoon héél erg saai.

We blijven daarna maar heel lang kopjes koffie drinken, zodat we op het scherm achter ons tenminste nog zien waar we voor kwamen: wazige, harige maar zeer verantwoorde erotiek.