jan blokker: Wie van de drie?

Wie is het ergst: Benedictus XVI? Sjeik Khalid Yasin? Of de directeur van Youth for Christ?

Benedictus heeft een bisschop terugverwelkomd in de schoot van de moederkerk die in 1988 door zijn voorganger was geëxcommuniceerd. Dat is zijn pontificale recht. Maar waarom moest het een bisschop zijn die volhoudt dat de Duitsers nooit gaskamers hebben gebouwd, laat staan dat ze daar Joden in zouden hebben vermoord? Roomse Auschwitz-Lüge.

Khalid Yasin is een rondreizende radicale moslim die in Nederland zijn opvattingen mag ventileren en die meteen (in nota bene Aboutalebs Rotterdam) zou hebben hebben gezegd dat de maker van Fitna moest worden gegeseld. Volgens zijn organisatie was het een vertaalfout, en had de sjeik gezegd dat Geert Wilders een tik op de wang of de vingers had verdiend. Maar toch een vorm van mohammedaanse handtastelijkheid.

Edward de Kam ten slotte, directeur van Youth for Christ, mocht zich in het Amsterdamse stadsdeel De Baarsjes ontfermen over het jongerenwerk, op voorwaarde dat hij Jezus erbuiten hield. Maar het COC hoorde al gauw dat homo’s werden gediscrimineerd, en een geestverwant (tevens raadslid voor de ChristenUnie in Rotterdam) verklaarde op Radio 1 dat het misschien niet de eerste prioriteit was om kinderen te bekeren, ‘maar dat we als getuigenis wel een stukje van de liefde van Jezus willen laten zien’. Christelijke indoctrinatie.

Wat de drie gemeenschappelijk hebben, is het soort activiteit dat je vroeger, toen het communisme nog bestond, aantrof in zogenaamde mantelorganisaties. Een vereniging bijvoorbeeld waar bejaarden een week vóór de verkiezingen werden verwend met rookwaren en taartjes, maar alle teksten waren van Marx, Engels, Lenin en Stalin. Of kinderen die na een bioscoopmiddag (nooit anders dan Eisenstein en Pudovkin) ijsjes voor thuis meekregen, allemaal verpakt in De Waarheid. Of alleenstaanden die van een gratis puzzeltocht genoten, maar wie fietste toevallig elke zaterdag mee ? Marcus Bakker.

Het is natuurlijk ook allemaal één pot nat. Maar in antwoord op de vraag wie van de drie de ergste is – de bolsjewieken doen godzijdank niet meer mee, dat scheelt weer – raak je soms de kluts kwijt. Is het bijvoorbeeld gepast om de paus iets te verwijten dat weer met ‘goed’ of ‘fout’ in de Tweede Wereldoorlog heeft te maken? Joost Zwagerman vraagt zich in zijn recente pamflet Hitler in de polder & Vrij van God vermoeid af of we langzamerhand niet iets anders kunnen verzinnen. Gelijk heeft-ie. Armoedig, om de koran weer fascistisch te noemen.

Maar waarom zou Youth for Christ onder het mom van opvangwerk de jeugd van het Amsterdamse stadsdeel De Baarsjes eigenlijk niet stiekem met Jezus mogen inenten? Die mensen hebben toch ook het recht op een vrije meningsuiting?

Ik las in de Volkskrant een fragment uit Zwagermans pamflet, en noteerde drie stellingen. De eerste luidde dat iedereen ongehinderd van z’n geloof moet mogen afvallen. Helemaal mee eens. Ik zou het toejuichen als zowel Benedictus, als Khalid Yasin, als Edward de Kam er nog vandaag mee ophouden, zoals ik het altijd prettig heb gevonden dat Afshin Ellian en Ayaan Hirsi Ali niet ook nog moslim waren gebleven.

De tweede stelling – dat er mensen (en zelfs leden van een culturele elite) zouden zijn die moslims hun afvalligheid niet zouden gunnen – begreep ik niet. Heeft de pamflettist daar bewijzen van? Staat het ergens geschreven?

De derde stelling verwarde me des te meer omdat daarin iemand (geen lid van de culturele elite leek me) werd gegispt omdat hij ‘striemende kritiek’ had geuit op christenen, terwijl hij zich waarschijnlijk nooit zo zou hebben durven uitlaten over de islam.

Maar zouden we samen niet juist zowel Benedictus, als Khalid Yasin als Edward de Kam moeten striemen? En welke stelling moet ik dan kiezen?