‘De evolutieleer is een geloof en is net zo min te bewijzen als de scheppingsleer’.

Aan het woord is Kees van Helden, voorzitter van het Actie Comité Schepping, dat aan het eind van de maand bij alle Nederlanders een brochure zal bezorgen waarin nog eens wordt uitgelegd wanneer en hoe we zijn ontstaan: in de week van 23 tot 28 oktober van het jaar 4004 voor Christus, dankzij God die toen hemel en aarde schiep.

Eind februari! Ik verheug me nu al. Je kunt natuurlijk ook de bijbel pakken, maar dat is meteen weer zo’n massief boek op je schoot, en in een modern pamflet (waarvan vanaf vandaag 6,6 miljoen exemplaren worden gedrukt in Emmen) ligt het woordgebruik vaak dichter bij de straattaal waarmee we zijn grootgebracht.

lees verder›

Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan de polen denk. Ik bedoel niet de voordeelklusjesmannen, maar de smeltende werelddelen. Toch schijnt onder het poolijs het conflict van de 21ste eeuw verscholen te liggen. Met het modieuze smelten ontstaan nieuwe vaarroutes en komt de weg vrij voor ontginning van nieuwe grondstoffenvoorraden.

Dat is niet alleen praktisch, het geeft vooral aanleiding tot strijd. Die begon toen Rusland twee zomers geleden een titanium vlag op de zeebodem onder het poolijs plaatste. De neonimperialistische stuip werd dankbaar opgepakt door de andere poollanden Denemarken, Noorwegen, Canada en de Verenigde Staten die ieder op hun eigen manier stelling namen in het Noordpoolgebied.

Op de Zuidpool ging het niet anders. Ondanks het bestaan van internationale verdragen die de exploitatie van het poolgebied verbieden, begon ook daar de territoriumstrijd. De Fransen, de Chilenen, de Argentijnen, de Australiërs en de Britten trokken vrolijk van leer. De Britten dienden even na het vlagincident zelfs een claim in „om belangen voor de toekomst veilig te stellen”. Het Verdrag van Antarctica mocht dan wel bestaan, maar je kon nooit weten, verklaarde een Britse woordvoerder schaamteloos. Anderhalve eeuw na de Scramble for Africa kwam die om de polen goed op stoom.

Ons aller Yaap duh HOHP SKHEFF-uhr, zoals de BBC het NAVO-kopstuk noemt, heeft dat scherp gezien. Afgelopen week was hij in IJsland in het kader van een conferentie over Security Pros-pects in the High North. „Niet als reactie op een specifieke dreiging, maar op die van verandering en het begrip daarvoor.”

Het bezoek van de Oranjes aan the Deep South eind deze week, is goed getimed zou je zeggen. Maar wie reist er in hun kielzog? Niet de minister van Buitenlandse Zaken maar die van Onderwijs. Die komt samen met de koningskinderen „de polsslag van het wereldklimaat” opnemen en „meer enthousiasme voor de wetenschap” opwekken. Okay.

De prioriteiten hadden ook anders kunnen liggen. Maar dat inzicht vergt een goede klusjesman.

Floris-Jan van Luyn

Ik heb nog nooit geklaagd over een goede recensie, ook als ik geen idee had of het wel echt over mijn boek ging. Over slechte recensies klaag ik daarentegen graag, en met mij velen. Auteurs hebben een aantal manieren gevonden om hier mee om te gaan:

A) De recensent haat me. Ik weet niet wat ik heb gedaan, maar waarschijnlijk heeft het iets te maken met drie maanden geleden, wildplassen, de fiets van zijn dochtertje en uientaart.

B) De recensent haat mijn uitgeverij. Er is al een jarenlange strijd aan de gang tussen de uitgever, de krant en vorige auteurs. Het had waarschijnlijk ooit iets te maken met wildplassen.

C) De recensent heeft het helemaal niet goed gelezen. Als hij het wél goed gelezen had – en niet tussen akkefietjes met zijn al drie maanden seksweigerende vrouw in – had hij begrepen dat het juist schóónheid is dat de vriendin om verlossing vraagt via een Russisch wiegelied.

D) „Vergeef hen Vader, want ze weten niet wat ze doen”: mijn tijd komt nog wel. We zullen zien wie het laatst lacht.

Dat laatste gebeurde Kluun. Zijn boek Komt een vrouw bij de dokter werd genadeloos afgekraakt door Arie Storm in Het Parool. Inmiddels is het boek een fenomeen. Op het literaire festival Weerwoord gaan ze voor het eerst publiekelijk de strijd met elkaar aan: Kluun vs Arie Storm. Ik hoop dat het een soort blanke heren proza-battle wordt, met zinnen als: ‘Mijn boek was beter dan jouw recensie, ik heb tenminste geen literaire pretentie’, en ‘Jij gaat vreemd terwijl je vrouw kanker heeft, ik heb nog nooit zoveel wansmaak in één boek beleefd. Yo.’ Als dat niet gebeurt hoop ik dat ze gaan vechten, zwetend, met ontblote tanden, waarna ze jasjes scheuren en met dassen elkaar wurgen.

Het begint. Ze gaan met elkaar in debat, en jammer genoeg vecht of rijmt er niemand. Het gesprek loopt een beetje dood: Kluun vindt de recensie van Arie te persoonlijk. Arie vindt van niet. Arie vindt Kluun geen Grootsche Literatuur. Kluun ook niet. Hoewel ze totaal langs elkaar heen praten, is het wel spannend om te zien hoe ze beiden hun ergernis willen verbergen en kalmte proberen te bewaren: af en toe lachen (ik ben ontspannen! Ik lach!) of toch met een venijnig steekje onder water het publiek voor je proberen te winnen. Uiteindelijk wordt het debat besloten en lopen ze beiden naar vrienden of familie. Hoewel het best iets heeft om volwassen mannen te zien kibbelen, hoop ik dat ze de volgende keer zullen rappen.

Renske de Greef

Aaf heeft tot 8 februari vakantie. Renske de Greef (24) is columniste en auteur van onder andere ‘Was alles maar konijnen’.