Dat Geert Wilders een acute bedreiging voor de openbare orde zou zijn, bleek te kloppen als een bus. Hij had nog maar net voet op Engelse bodem gezet of er voltrok zich al een waar Heizeldrama: journalisten die elkaar vertrapten, fotografen die tegen de hekken werden geduwd, cameramannen die hun eigen verstikkingsdood op film vastlegden. In de krant was te zien hoe een fotograaf zijn leven in de waagschaal stelde om een foto te maken van driehonderd andere fotografen die hun leven in de waagschaal stelden om een foto te maken. Een verslaggever vroeg: „Meneer Wilders, dit is toch te gek voor woorden?” Het bleek zijn laatste vraag te zijn geweest. Zijn lichaam werd teruggevonden bij gate veertien.

Lees verder

De twee vrouwen aan het cafétafeltje naast me kwamen uit Weesp. Een week geleden de onbijzonderste stad van Nederland, nu een stad waar mensen met camera’s heentrokken, waar men een mening over had, waar al dan niet mannen met witte maskers om schoolgebouwen heen hadden gecirkeld.

De vrouwen waren een bejaarde moeder en haar dochter. Ze hadden het, uiteraard, over Weesp. Ik vermoed dat alle mensen uit Weesp het dezer dagen over Weesp hebben.

‘Zielig voor die jongens’, zei de bejaarde moeder tegen haar dochter. ‘Dat ze nog steeds vastzitten.’ De jongens zouden later op de dag te horen krijgen dat ze vrijgelaten werden, maar dat wist de vrouw nog niet.

Lees verder