Een aloude wijsheid luidt dat regeren vooruitzien is, maar ik snap nu pas wat die uitdrukking eigenlijk betekent: je moet heel ver vooruit kunnen kijken om dit kabinet ooit nog te zien regeren. Want wie terugkijkt op anderhalf jaar Balkenende IV, ziet haast niets anders dan: land in recessie, kabinet op reces.
Flashback! lees verder›
Google Earth is leuk als je je eigen straat op een foto wilt zien, of als je tussen twee en drie uur ’s nachts niks te doen hebt, of als je het bestaan wilt bewijzen van: 1. ufo’s, 2. God, 3. de duivel of 4. Beau van Erven Dorens.
Even over die laatste toepassing van Google Earth, dat bewijzen van mysterieuze fenomenen, want dat tiert welig. Gisteren las ik maar liefst twee berichten op de site van De Telegraaf: een vrouw had op de Google Earth-foto van haar straat, Wolverley Street in Londen, negen ufo’s ‘in perfecte formatie’ in de lucht zien vliegen. En een Belg had urenlang boven de Google Earthkaart van het Sinaïgebergte gehangen, en toen de beeltenis van Jezus, Satan én Mozes erin gezien. Hij had zich onmiddellijk gemeld bij de media, want, zo redeneerde de Belg (die overigens de schuilnaam Jehoiada Nesnaj gebruikte, wat ik zijn geloofwaardigheid niet ten goede vond komen): uit de Jezus-, Satans- en Mozesvorm van dat gebergte kon je afleiden dat God bij het scheppen van de aarde wist dat Jezus geboren zou worden, en daarom alvast een berg naar hem gemodelleerd had. lees verder›
Het bizarste koppel van dit moment moet toch wel Nina Brink en Pieter Storms zijn. Een tijdje geleden las ik al met een mengeling van afgrijzen, enorme lol en ongeloof (die mengeling bestaat, als je over Brink & Storms leest), het interview met ze in Volkskrant Magazine. En nu kwam het duo voorbij in Ivo Niehe’s TV Show.
Er schijnt ook een Oranje-TV mee te dingen naar het aspirant-omroepschap. Als ze morgen 50.000 leden hebben, en Plasterk heeft geen bezwaar, mogen ze vanaf 2010 een paar uur per week laten zien wat ze kunnen.
Het Journaal besteedde even aandacht aan de verkiezingen. En ze dachten dat een provinciaal zaaltje vol mensen die zwakbegaafd met een oranje vlaggetje zwaaiden, de lolligste ingang zou zijn. Lolligheid is het onverbiddelijke ideaal in Hilversum. Sinds Paul de Leeuw scoren programmaonderdelen met zwakbegaafden trouwens nóg beter: lollig én ontroerend! De drieslag van de Publieke Omroep: zwakbegaafd, ontroerend en lollig. Waarom anders de geheel vernieuwde Dik Voormekaarshow en Top of Flop met de jong geschminkte Ad Visser? lees verder›
Midden op de set van mijn eerste speelfilm vraag ik me af in wiens economische crisis we momenteel verkeren. Om mij heen zie ik alleen maar creatieve zielen die al een werkend leven lang gewend zijn de broekriem aan te halen – al naar gelang de grillen van de politiek. In de kunstsector is het immers altíjd crisis.
En toch wordt er gewerkt alsof het leven er vanaf hangt – en in beide betekenissen is dat meestal ook zo. Lage budgetten, slechte betaling en veel overuren beletten hier niemand om mooie dingen te maken.
Dan lijkt de wereld van bonussen en vertrekregelingen oneindig ver weg. In die wereld moet het onvoorstelbaar zijn dat er mensen bestaan die iets graag doen zonder er dik voor te worden betaald. Niks loonsverhogingen, pensioengelden, kinderopvang of ziektekostenregelingen. Doe-het-zelven is wat hier de klok slaat. En dat zonder een kik te geven.
Zelden of nooit is de kwestie wat de creatieve sector opgeeft voor het werk dat hij de gemeenschap levert, onderwerp van gesprek. De creatieve sector zelf is de laatste die er over begint. Die zeurt niet gauw, wil aan het werk, inspirerende dingen maken.
Maar soms zou hij best mogen worden gehoord. Met name in tijden van crisis. Kunst wordt van harte beleefd, omdat het zo leuk en nodig is. Maar hoe het wordt gemaakt en vooral betaald, is steeds minder mensen een zorg. Als het aan de spreekbuizen van de nieuwe zakelijkheid ligt, mag alle kunst in de ban. Want ook al liggen de Middeleeuwen geruime tijd achter ons, volgens menigeen (en een groeiend volksdeel, zo verraden de peilingen) is kunst vervelend elitair.
Zo bezien is het een godswonder dat er nog zoveel mensen zijn die de innerlijke drang voelen om mooie dingen te maken – en dat vervolgens dan ook doen. De kolommen van hun levens mogen al jaren zijn gevuld met financiële crises, het weerhoudt hen niet. Zonder pensioen- en vertrekregeling, ja zelfs zonder bonus. En dat is een zalvende gedachte.
Deze bekentenis plaatst mij misschien in de hoek van vrouwen die op zondagmiddag om vijf uur met een glas sherry naar RTL-tv-koks kijken die een lamsgebraad aan het maken zijn, maar ik doe hem toch: ik vind Carlo Boszhard en Irene Moors leuke mensen. Ik vind ze zelfs iconen. Of nee: cultfiguren. En niet cultfiguren op de manier van ‘haha, ze snappen zelf niet op wat voor ironisch niveau ze leuk zijn’. Want Carlo Boszhard en Irene Moors begrijpen zelf heel goed op wat voor niveau ze leuk zijn. lees verder›
Wanneer noteren we de eerste bankier die door een woedende menigte kleine spaarders is gelyncht?
Afgelopen woensdag werden de ruiten ingegooid bij Fred Goodwin, de 50-jarige ex-bestuursvoorzitter van de Royal Bank of Scotland. Die wist te bedingen dat hij tot z’n 65ste jaarlijks driekwart miljoen euro pensioen ontvangt. Gordon Brown heeft nog een moreel beroep op hem gedaan om er van af te zien of met minder genoegen te nemen. Fred weigerde. lees verder›
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Als het op muziek aankomt, ben ik een fantasieloos wezen. En als het op muziek om op te joggen aankomt, ben ik nog fantasielozer. lees verder›
Enige tijd geleden zei Mariëtte Hamer, fractievoorzitter van de Partij voor de Arbeid, dat het oplossen van die kredietcrisis nog een heel ingewikkelde puzel was. „Nee! Nee! Nee! Mariëtte!” riep ik tegen de televisie, „je moet puzzel zeggen! Met de ‘u’ van put, niet de ‘u’ van fuut. Hoe gaan mensen je ooit serieus nemen als je ‘puzel’ zegt, Mariëtte? Denk daar toch eens over na!”
Die reactie sloeg natuurlijk nergens op. Puzzle is een engels woord, het klinkt eigenlijk meer als ‘pazzel’, dus waarom is mijn ‘puzzel’ beter dan het ‘puzel’ van Mariëtte?
Maar het is nu eenmaal een feit: de meeste mensen vinden alleen hun eigen uitspraak correct.
Neem nou paprika. Ik vind ‘pap-rika’ de enige juiste uitspraak, maar er zijn verschrikkelijk veel mensen die vinden dat het ‘pa-prika’ is, met een lange a dus. Het gaat er geloof ik niet om wat objectief juist zou zijn. Want ook mensen die het kunnen weten, namelijk paprikatelers in het Westland, zeggen ‘pa-prika’. Toch vind ik nog steeds dat het ‘pap-rika’ is.
Verder vind ik dat spaghetti met een Italiaanse g moet, niet met een harde Nederlandse. En trouwens, het woord ‘Italiaans’ moet klinken als ‘Italjaans’, en niet als ‘Italli-jaans’. Een auto is een ‘oto’ en geen ‘auw-to’.
Het is een vorm van arrogantie: wat je zelf zegt is normaal, en daarom beter. Ben je iemand die ‘sjips’ zegt tegen chips? Dan vind je mensen die ‘tsjips’ zeggen aanstellers. De ‘tsjips’-zeggers, daarentegen, snappen niet waarom je er sjips van zou maken, terwijl dat niets meer met de oorspronkelijke, Engelse uitspraak te maken heeft.
Vinden dat het pap-rika is, in plaats van pa-prika (of swetter in plaats van swieter, cornd bief in plaats van cornèt bief): het slaat nergens op, en daarom moeten we er maar eens mee ophouden. Dus bij deze: Mariëtte, sorry dat ik mijn stem verheven heb. Puzel is ook prima.
Paulien Cornelisse
