Gedenkwaardig cultuurbotsinkje, afgelopen woensdag bij Pauw en Witteman.

Aan tafel zat de aardige zakenman Mustafa, die in een week tijd het merkbeeld is geworden van de ramp met de TK 1951. Hij was de man die samen met zijn neef Mustafa (na Fassbinder heten Turken niet meer allemaal Ali) levend uit het gebroken vliegtuig klom, en weer terugklom om mede-passagiers te redden. Die door alle negenendertig Nederlandse zendgemachtigden ter plekke werd geinterviewd, en daarna nog eens te gast was gevraagd bij al hun negenendertig actualiteitenrubrieken. Die vanwege zijn kraakheldere verslag van de gebeurtenissen meteen kroongetuige van de Raad voor de Verkeersveiligheid had kunnen worden. En die nu was uitgenodigd om te reageren op de persconferentie van Pieter van Vollenhoven. lees verder›

Gisteren kreeg ik koorts. Misschien ben ik eigenlijk een man, of heb ik te veel testosteron – dat komt voor – maar ik kan af en toe een koortsachtig verlangen vertonen naar een gadget.

De gadget waar de koorts door opgewekt was, was een netbook. Of, zoals ik het nog naïef noemde voordat ik me urenlang onderdompelde in de wereld van de netbooks: een minilaptop. De koorts sluimerde al een tijdje. Ik had mezelf wijs weten te maken dat mijn schouders asymmetrisch waren geworden door het constant meetorsen van mijn normale, grote laptop. Ook vermoedde ik dat ik meer werk gedaan zou krijgen als ik altijd een piepklein computertje bij me had: op de bushalte, op het strand, op publieke wc’s. En ik wilde de wereldeconomie steunen, die, zo had ik in de krant gelezen, eigenlijk alleen nog voortgestuwd wordt door de enorme vraag naar minilaptops. lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht