‘Geert Wilders is een politieke kwakzalver’, sprak Femke Halsema tot haar congres, en heel GroenLinks kwam overeind om haar voor deze vernietigende typering met een staande ovatie te belonen.

Ongeveer tezelfdertijd liep Femkes collega-fractievoorzitster Mariëtte Hamer over het Binnenhof, en vertrouwde een rondhangende verslaggever toe dat het crisisberaad nog een hele pusel zou worden. ‘Puzzel’ met de ‘u’ van buurvrouw.

En de hele middag door kwaakte staatssecretaris Frank Heemskerk voor elke microfoon die hem werd voorgehouden over zijn masterplan om straks de lokroep van de eigen provincies te volgen, en Umbrië deze zomer te laten schieten voor het Uddelermeer. lees verder›

Retro-tv schijnt je een warm, gezellig gevoel te moeten brengen, een gevoel van veiligheid in crisistijden. Maar als ik kijk naar recentelijk opnieuw opgelepelde programma’s zoals Bananasplit en Zeg ’ns Aaa, dan denk ik alleen maar: mijn god, wat leed ik als kind aan een verschrikkelijke tv-wansmaak.

Bananasplit, vroeger een van de pijlers van mijn bestaan, heb ik na één aflevering opgegeven. Dat had niet alleen met de giechel van Frans Bauer te maken, maar met het plotselinge, scherpe besef, vijfentwintig jaar na het oorspronkelijke programma, dat verborgencamerashows eigenlijk helemaal niet leuk zijn. lees verder›

Het pijnlijkste van de openbare veiling van Chinees en Indiaas cultureel erfgoed vorige week was niet het opgeklopte nationalisme rond echte en valse bieders, maar de manier waarop de gefortuneerde verkopers hun critici de les probeerden te lezen. James Otis, een Amerikaanse verzamelaar en zelfverklaard pacifist die de persoonlijke bezittingen van Mahatma Gandhi liet veilen, verklaarde dat India zijn cultureel erfgoed terug kon krijgen als het zich meer zou inzetten voor de lotsverbetering van ’s lands uitdijende onderklasse. Een percentage van het BNP aan gezondheidszorg en het iconische brilletje en de leren slippers van de Great Soul zouden terugbelanden in Indiase handen. Pierre Bergé, partner van Yves Saint Laurent, wiens bezittingen een week eerder werden geveild, bleek eveneens bereid de miljoenenverkoop van twee historisch beladen Chinese beeldjes af te blazen wanneer China Tibet onafhankelijkheid zou schenken. Dan kreeg China de beeldjes cadeau.

Het was met name zo pijnlijk, omdat niet India en China er gekleurd opstonden, maar Otis en Bergé, en met hen het hele Westen. Met hun achteloze opmerkingen hadden ze bij een breed Aziatisch gehoor maar al te duidelijk weten te maken dat het Westen onverminderd was blijven steken in neokoloniaal gedachtegoed. De westerse intellectueel die alle problemen van de wereld wist op te lossen als corrupte derdewereldleiders maar bereid zouden zijn te luisteren. Geen greintje schuldbesef over het koloniaal verleden, en nog moraliseren ook.

Het leidde allemaal af van die andere cynische ondertoon die de veilingen met zich meedroegen: was het cultureel erfgoed van Azië niet door het Westen geroofd, dan was het waarschijnlijk in eigen land geplunderd – en daarmee voor de eeuwigheid verloren gegaan. Nu was er tenminste nog iets om naar te kijken en om over te steggelen.

De (schijn)kopers Cai Mingchao en Vijay Mallya zijn inmiddels nationale volkshelden geworden in hun land. Zij boden tegen het historisch onrecht – en zegevierden. Niet volgens de veilingregels ja, maar wie rept er nog over regels als er historisch roofgoed wordt verkocht?