Aaf Brandt Corstius: Vroeger lag je op grote hotelbedden Madonna te interviewen

Net5 is al weken aan het preluderen op Ruby Wax Goes Dutch, de serie waarin Ruby Wax haar Ruby Wax-ding gaat doen met Nederlandse sterren. Als ik de promo’s zie, krijg ik zin in het programma, want ik ben nu eenmaal een fan van Ruby Wax, maar ik denk tegelijkertijd: Ruby, je bent wel diep gezonken. Vroeger lag je op grote hotelbedden Madonna te interviewen, en nu sjok je met Katja Schuurman door de Kalverstraat en kruip je bij wijze van leuk bij Hans Teeuwen in een keukenkastje. (Al zou ik, als ik bij Hans Teeuwen thuis was, ook in een kastje kruipen, uit pure angst.)
Toen las ik ook nog een shockerend interview met Ruby in Revu, waaruit bleek dat ze het Nederlandse project inderdaad had aangenomen om zeer banale redenen: ‘Uiteindelijk besloot ik: het is makkelijk, de opnamen duren hooguit twee dagen.’ Een tv-icoon aan het woord. Ruby zeurt in het stuk dat ze tegenwoordig economy class moet vliegen, ze zeurt dat Louis Theroux haar heeft nageaapt, ze zeurt dat ze extra antidepressiva moet nemen als ze interviews moet geven, ze zeurt dat het eten in haar hotel terrible is.
Ruby zeurt. En dat wordt niet goedgemaakt door de kolderieke foto’s van Ruby in Volendams kostuum met vismand bij het artikel. De niet adequaat werkende antidepressiva schijnen er opzichtig doorheen.
Het deed me denken aan de keer dat ik Ruby Wax telefonisch interviewde, jaren geleden. Het ging over haar fantastische autobiografie How Do You Want Me? (Lees dat boek en je begrijpt waarom ze zo getroebleerd is. Twee hints: haar vader en haar moeder.) Ik had gehoopt op een hilarisch gesprek, waarin Ruby mij aanhoudend aan het lachen zou maken (en ik haar hopelijk ook één of twee keer, middels mijn zorgvuldig ingestudeerde Leuke Vragen), maar het werd een kille bedoening met veel gezwijg. Toen ik vroeg wat voor band ze tegenwoordig met haar ouders had – in haar boek had ik gelezen dat haar ouders in een bejaardentehuis in Florida zaten – zei Ruby afgemeten: ‘Ze zijn dood.’ Daarna liet ze een lange stilte vallen, die ik niet op wist te vullen. Op de achtergrond hoorde ik haar werkster stofzuigen.
Die sfeer voel ik nu steeds als ik Ruby zie, vooral na dat Revu-artikel.
Nou ja, Bassie van Adriaan had het allang aangetoond: clowns hoeven in het echt geen leuke mensen te zijn