Aaf Brandt Corstius: Daar, bij ‘Telekids’, ontdekten Carlo en Irene hun stijl

Deze bekentenis plaatst mij misschien in de hoek van vrouwen die op zondagmiddag om vijf uur met een glas sherry naar RTL-tv-koks kijken die een lamsgebraad aan het maken zijn, maar ik doe hem toch: ik vind Carlo Boszhard en Irene Moors leuke mensen. Ik vind ze zelfs iconen. Of nee: cultfiguren. En niet cultfiguren op de manier van ‘haha, ze snappen zelf niet op wat voor ironisch niveau ze leuk zijn’. Want Carlo Boszhard en Irene Moors begrijpen zelf heel goed op wat voor niveau ze leuk zijn.
Dat ik ze leuk vind, heeft natuurlijk niets met Life & Cooking te maken en alles met hun vroegere werk. Telekids. Ik heb het even nagekeken, en ik was ten tijde van Telekids veel te oud om naar Telekids te kijken, maar ik deed het toch. Ik had een klein broertje, zullen we maar zeggen.
Daar, bij Telekids, ontdekten Carlo en Irene hun stijl en legden ze de fundamenten voor hun fantastische tv-carrière (die in de ogen van Carlo overigens vast niet fantastisch genoeg is, want ik meen dat hij Willem Ruis wil worden).
Toen al straalde er van Carlo en Irene iets anarchistisch af, iets leuk-valsenichterigs/valsenichtenvriendinnerigs, en vooral iets meligs. En dat is altijd zo gebleven. Daar kon later, bij Life & Cooking, geen tv-kok en geen duf studiopubliek wat aan veranderen.
Want Carlo en Irene zijn kunstenaars. Zij doen wat ze leuk vinden, en dat moet het publiek maar pikken. Daarbij zie ik Carlo als de drijvende kracht, zeg maar als Picasso, en Irene meer als de onontbeerlijke sidekick-slash-muze, zeg maar als Dora Maar (een van de vrouwen van Picasso). Maar dan met een platonische relatie, wat hun werk natuurlijk enorm ten goede komt.
Als je het zo beziet, is De TV Kantine een ontzettend leuk programma. Ik bedoel, wie verzint er nou dat op primetime vrijdagavond twee bekende mensen andere bekende mensen gaan imiteren? Terwijl, feitelijk, slechts één van de twee (Carlo) goed kan imiteren en de ander (Irene) alleen Kim Holland beheerst? Waardoor Kim Holland een waanzinnig belangrijke rol in het programma speelt? En dat dat zich allemaal moet afspelen in een pastelkleurige ‘tv-kantine’? Terwijl niemand weet wat een ‘tv-kantine’ eigenlijk is?
Dat dat toch niet uitmaakt, komt doordat Carlo en Irene echt geloven in hun kantine. En bij een kunstenaar die in zijn eigen werk gelooft, maakt het niet uit dat zijn werk eigenlijk onbegrijpelijk is.