Rob Wijnberg: Reces(sie)

Een aloude wijsheid luidt dat regeren vooruitzien is, maar ik snap nu pas wat die uitdrukking eigenlijk betekent: je moet heel ver vooruit kunnen kijken om dit kabinet ooit nog te zien regeren. Want wie terugkijkt op anderhalf jaar Balkenende IV, ziet haast niets anders dan: land in recessie, kabinet op reces.
Flashback!

12 januari 2008: Premier Balkenende en minister Bos proberen onrust te sussen over de economische crisis in Amerika. „De invloed van de VS is van een heel andere schaal dan vroeger”, aldus Balkenende. „Ik ga niet uit van een lagere economische groei”, aldus Bos. Bankdirecteur Nout Wellink gelooft zijn oren niet: „Het lijkt me onbetwistbaar dat wat in Amerika gaande is de rest van de economie overspoelt”, zegt Wellink. Diezelfde week verliest de AEX-index 12 procent van zijn waarde. De maandag erop nog eens 6 procent.

22 mei 2008: Premier Balkenende hekelt tijdens het verantwoordingsdebat over zijn begroting het Nederlandse negativisme. „Nederlanders hebben de neiging dingen die niet goed gaan breed uit te meten, terwijl we er in vergelijking met andere landen goed voorstaan”, aldus de premier. Op dat moment staat de olieprijs op bijna 140 dollar per vat. Het CPB waarschuwt: de crisis zet binnen een half jaar ook in ons land voet aan wal. Het kabinet buigt zich over gratis kinderopvang.

18 september 2008: Premier Balkenende vergelijkt Nederland met een stevig schip: „Geen zee gaat ons te hoog […] We zijn economisch weerbaar.” Dit na het nieuws, vier dagen eerder, dat de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers kopje onder was gegaan. Het kabinet belegt alsnog een crisisdebat: over vijftien Marokkaanse hangjongeren in Gouda.

26 maart 2009: Premier Balkenende maakt bekend de economie te gaan redden met een investering van 17 miljard euro in twee jaar – precies hetzelfde bedrag dat Wouter Bos in één dag op tafel legde voor de helft van een Belgische bank. Van dat bedrag is 2,4 miljard gereserveerd voor duurzame energie, verspreid over – hou je vast – vijftien jaar. Het kabinet rept over een „duurzame visie op de toekomst”. En de premier drukt het land op het hart: „Samen kunnen we de recessie aan.”

Déjà vu!