Mijn levendigste jeugdherinneringen spelen zich af op Koninginnedag, die koortsachtige feestdag waarop je voor één keer in het jaar iets kon doen wat verder nooit kon: grof geld verdienen.

Vriendinnen van de lagere school konden dat heel goed. Ze waren allemaal viool- of celloprotegés, dus ze liepen vanzelf binnen als ze achteloos hun etudes speelden op de hoek van de Amsterdamse Beethovenstraat, met een leuke lentejurk aan en hun haar in een serene vioolvlecht.

Maar ik had geen talent voor viool, dus ik was veroordeeld tot het doosje oude boeken dat mijn vader elk jaar uit zijn kast destilleerde en aan ons, zijn drie kinderen, meegaf om te verkopen.

Lees verder

Soms zapt een mens. Ik doe het zelf (als door een adder gebeten) wanneer ik per ongeluk het programma Kruispunt zie beginnen. Maar net zo goed – want ik koester geen vooringenomenheden als het om de zuilen gaat – na de zoveelste dubbelzinnige grap van Paul de Leeuw, of als Cornald Maas zich ontzettend goeiig verbaast over alle kunst die behalve het Songfestival ook nog blijkt te bestaan, of bij Nederland Zingt van de EO.

Het voordeel van zappen is dat je anders nooit naar Het Gesprek zou hebben gekeken. Die zender werd in 2007 gesticht door Ruud Hendriks, Frits Barend, Derk Sauer en Pieter Storms. Met de laatste kregen de anderen ruzie, misschien omdat Pieter met Nina Brink trouwde, misschien om iets nóg ordinairders. Voor beschaafde dingen moet je nooit bij de omroep wezen.

Lees verder

Ik logeer in een appartementje in Montmartre, de Parijse wijk die beroemd is vanwege de monsterlijke kerk die erop gebouwd is, en vanwege de Moulin Rouge, maar toch vooral vanwege de film Le fabuleux destin d’Amélie Poulain.

Amélie is een relikwie uit het begin van de eeuw, toen we allemaal kortstondig verliefd waren op een grootogig filmpersonage met een kekke pony en een koddige fantasiewereld, maar in Montmartre is Amélie nog zeer alive and kicking. Amélie is hier een industrie.

Lees verder

Dat de gemiddelde ouder meer moeite heeft met het bijbenen van nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen dan hun zappende, multitaskende en speeddatende kroost, was mij bekend. Maar de huismoeders die het niet te verteren vinden dat Sesamstraat tegenwoordig om half zes wordt uitgezonden en daarom een petitie op touw hebben gezet onder de naam sesamstraatnaarhalfzeven.nl, geven wel een hele wonderlijke dimensie aan het begrip slow parents: de laatste keer dat Sesamstraat op dat tijdstip in de tv-gids stond, was achttien jaar geleden. Naar verluidt zijn de protestmoeders druk doende met een nieuwe petitie: hun is zojuist ter ore gekomen dat de NCRV hun favoriete hond uit de programmering heeft geschrapt.

Lees verder

Het is meivakantie in Nederland, en meivakantie staat gelijk aan Parijs. Concludeerde ik gisteren in de lange, Eftelingachtige rij voor de Eiffeltoren, die vol stond met Nederlanders.

Onder het motto ‘soms blijken toeristische attracties met extreem lange rijen die je daarom al je hele leven mijdt als de pest, ineens heel leuk te zijn’ was ik in de rij gaan staan. Na drie kwartier wachten hadden we kaartjes en mochten we, met een stuk of veertig andere makke schapen, in een lift die ons naar het platform halverwege de toren bracht. Vandaar ging er een tweede lift naar de top.

Lees verder

Cees Fasseur gaat niet naar het volksdefilé dat koningin Beatrix donderdag op het voorplein van paleis Het Loo zal afnemen.

‘Defilés pleeg ik niet bij te wonen’, liet de Jeroen Snel onder de historici nuffig weten. ‘Ongetwijfeld zullen de deelnemers worden gemaand snel door te lopen.’

Merkwaardig genoeg meldde hij zijn afzegging niet aan de organiserende vorstin, maar per brief aan haar moeder, die op 30 april 100 jaar zou zijn geworden als zij niet in 2004 was overleden. De brief werd afgelopen zaterdag gepubliceerd in NRC Weekblad.

Lees verder

De lente was nog maar net begonnen of ik reed door de duinen, op zoek naar een leegstaande stacaravan. De zomer van 2009, zo had ik besloten, zou niet compleet zijn zonder stacaravan. Een aluminium huisje om naast te zitten, in de zon, met uitzicht op een grasveld en hopelijk niet te veel buren.

Van een kennis had ik gehoord over een idyllische camping die nog niet door kindhebbend, dertigjarig Amsterdam was geannexeerd. Het leek mij te mooi om waar te zijn, maar ik ging toch kijken.

Aangekomen zag ik in het weiland naast de camping een stuk of dertig pasgeboren lammetjes. Naast dit tafereel lag een bollenveld met tulpen in alle denkbare kleuren, waarvan wat mensen stilletjes foto’s stonden te maken. Verder was er niemand.

Lees verder

Eerst las ik dat op het oorlogsmonument van Wehl (gemeente Doetinchem) naast de dode Wehlenaren de namen zouden worden bijgebeiteld van Duitse militairen die in die buurt waren gesneuveld. De plaatselijke Oudheidkundige Vereniging had het voorgesteld. ‘Duitse soldaten hebben er ook niet om gevraagd om vóór hun twintigste te sterven’, had ze geredeneerd. En de meeste bewoners zouden het eens zijn geweest met ‘dit gebaar van vergeving’.

Een week later las ik: ‘Er komen toch géén namen van Duitse oorlogsslachtoffers op het oorlogsmonument van het Achterhoekse dorp Wehl. Volgens de gemeente Doetinchem lag het voorstel van de Oudheidkundige Vereniging van Wehl erg gevoelig in de samenleving.’

Lees verder

Vorige zomer, ongeveer een jaar geleden, liep ik op een vrijdagmiddag een beetje loos rond in muziekwinkel Concerto, in de Utrechtsestraat in Amsterdam. Vanachter een stapel dvd’s riep iemand luid mijn naam. Het was Martin Bril. ‘Vrijdagmiddag hè’, zei hij. ‘Dan hebben we niks te doen. Dan gaan we winkelen.’

Dat ‘we’ vond ik vleiend. Het impliceerde dat we hetzelfde beroep hadden: elke dag een krantenstukje schrijven, behalve op vrijdag en zaterdag. We hadden ook wel hetzelfde beroep, maar ik zag Martin Bril als De Columnist, en mezelf als een columnist. Ik las hem al jaren, lang voordat ik zelf stukjes ging schrijven. Met mijn huisgenoot had ik als twintiger een abonnement op de Volkskrant, en elke ochtend las ik Bril. Alleen Bril. Daarna legde ik de krant altijd weg.

Lees verder

De Tokkies zijn boos. Nou, en hoed je dan maar. Want de Tokkies zijn asociaal. Ze zijn zelfs zo asociaal dat, zoals wij allen weten, ‘tokkie’ een synoniem is geworden van ‘asociaal’.

En om dat synoniem zijn de Tokkies nu kwaad. Ze willen, onder andere, het Van Dale-woordenboek aanklagen omdat hun achternaam daarin wordt gedefinieerd als asociaal.

En dat vind ik jammer. Ik was juist zo blij toen het woord tokkie uitgevonden werd. Voor die tijd moest je altijd ‘asociaal’ zeggen, of ‘aso’, of ‘onaangepast’, of ‘randgroep’, over je buren die de hele zomer half in hun blootje in de tuin zaten te barbecuen en ruziemaken met muziek van Frans Bauer en Dries Roelvink luid klinkend vanuit twee verschillende stereo’s, terwijl ze middels een geheim kabeltje jouw UPC-abonnement aftapten en elke nacht vierhonderd lege blikjes bier in je tuin deponeerden.

Lees verder