De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 3 april 2009
Of het waar was dat Beatrix in een paleiskamertje ooit zogenaamd een schilderijhaak liet aanbrengen, maar dat ze in het boorgat vervolgens een microfoontje installeerde om Edwin de Roy van Zuydewijn te kunnen afluisteren, heb ik nooit willen geloven. Dat majesteit veel in de gaten houdt neem ik graag aan van mensen die haar beter kennen, en dat ze de linge sale van de voortdurend met bomen, dolfijnen en kikvorsen pratende en schrijvende prinses Irene zo veel mogelijk en famille probeert te wassen, begrijp ik ook. Maar de verloofde afluisteren van de dochter van je zuster? Wou er bij mij niet in.
Het is door één iemand al ‘de ultieme vernedering’ genoemd, maar zo zie ik het niet. Zoals ik eerder schreef, zit ik op breiles, en zoals ik eerder ook al schreef, werk ik daar al drie jaar aan een ontzettend ingewikkeld en omvangrijk project: een bruine trui van dikke wol met vleermuismouwen. (Uitleg over het hoe en waarom in godsnaam van een bruine vleermuistrui kan ik niet verstrekken, want het is te lang geleden dat ik het patroon uitkoos. Ik weet echt niet meer wat mijn beweegredenen waren.)
