Kan een mens dat heel slecht was ineens heel goed worden?

Een enkele keer hoor je bij de EO nog wel een voorbeeld. Dan moeten ze natuurlijk niet net midden in een Idols-editie van de Matthaeus Passion zitten met de Christuspartij voor Rob de Nijs, maar buiten het religieuze seizoen liever een stille avond afwachten waarop een jonge vrouw kan vertellen door welke duisternissen ze naar het verlossende licht is geleid. En wat haar onderweg allemaal is overkomen.

Dat is meestal niet kinderachtig. Van jongs af aan godloochening. Drugs. Hoererij. Dagelijks alle tien geboden overtreden. In de criminaliteit. De ene abortus na de andere. Tot ze, in de goot, besluit er een eind aan te maken, en op weg naar het baanvak waar ze zich voor de trein zal werpen, ineens Jezus ontmoet. Vanaf dat moment is ze de eerste vrouwelijke Albert Schweitzer van de eenentwintigste eeuw, die nooit meer de Afrikaanse aidsbestrijding wil verlaten.

lees verder›

Sinds een paar dagen heb ik zin om te gaan zwemmen, en dan niet een beetje rondspatten in een golfslagbad, maar echt baantjes trekken, veel baantjes, misschien zelfs wel met zo’n rubberen muts op mijn hoofd.

Ik weet best waar dat verlangen vandaan komt. Het komt door de armen van Mobama.

Mobama, zo wordt Michelle Obama in Amerika genoemd. En die armen, die zijn indrukwekkend. Mobama heeft niet van die iele fotomodellenarmen, en ook niet van die flebberige Juliana-armen. En ze heeft ook niet van die enge, tanige, aderige Madonna-armen. Mobama heeft slanke en toch stevige, lange armen met gespierde biceps. Ze glimmen altijd een beetje en ze zijn natuurlijk bruin. Mobama laat ze, zodra de zon even schijnt, zien aan de pers, het volk en de koningin van Engeland. Daar gaat iedereen dan weer lange maatschappelijke debatten over houden, of dat wel ‘kan’, maar intussen is iedereen natuurlijk jaloers.

lees verder›