De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 10 april 2009
Thuis hadden we een ‘Westminster’ op de schoorsteenmantel. Hij had een simpele, heldere wijzerplaat waarin zich drie opwindgaten bevonden: voor de slinger, voor de kwart uren, en voor de hele uren.
Tegen de tijd dat de AVRO op Palmzondag (palm, palm, pasen, ei koerei) aanstalten maakte om over te schakelen naar Amsterdam waar de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach ten gehore zou worden gebracht door het Concertgebouworkest onder leiding van professor doctor Willem Mengelberg, liep mijn moeder naar de schoorsteenmantel, opende het glazen deurtje dat de klok tegen fijnstof beschermde en drukte een klein palletje, links van de drie opwindgaten, naar beneden. Het effect merkten we zodra het Toonkunstkoor het Kommt, ihr Töchter, helft mir klagen aanhief: het uurwerk bleef zijn gang gaan, het slagwerk was uitgeschakeld.
De luxehotels hebben het moeilijk, en wie op sites met namen als Weekendje weg, Weg weekendje, Weekend Company, Hotelletje, Vakantiehuisje of Weekendhuisje rondkijkt, krijgt een hoorn des overvloeds van prettige hotels met spa’s en golfbanen over zich uitgestort, voor een prikje.
Een woord van waarschuwing, op vrijdag, voor degenen die zich dit weekeinde willen laven aan luxe. Het is niet altijd wat het lijkt.
Een vriendin en ik boekten als verjaarscadeau voor onze gedeelde beste vriend een weekeinde weg. Dat moest hij dan wel met ons doorbrengen. Op zoek naar een hotel bracht ik uren door op internet, in bovengenoemde hoorn des overvloeds. Wat konden we veel doen voor het cadeaubudget. Eigenlijk waren alle hotels van Nederland beschikbaar. We kozen voor een hotel in een landhuis op de Veluwe, met oprijlaan. En wellness. Onze vriend houdt van wellness.
