Niets is tenenkrommender dan mensen die proberen ‘overal het positieve van in te zien’. U weet wel, van die fulltime cliniclowns. Die van ieder probleem een ‘mogelijkheid’ maken. In iedere blinde een ‘visueel uitgedaagde’ zien. En die, als je zegt dat je een bloedhekel aan ze hebt, antwoorden dat ‘haat de tweelingbroer is van liefde’ – en je dan een wandtegeltje geven met hun mantra ‘pluk de dag!’ erop.

Dear diary: I tried to kill someone today.

Ja, ik wil niet negatief doen, maar het zijn zware tijden voor een cynicus opeens. Je kunt geen krant meer openslaan of de hoerastemming komt je tegemoet stinken. De warmste Paasdag in 25 jaar! En nog rokjesdag ook! En, oh ja, Obama gaat de wereld redden! Zelfs de economische crisis schijnt nu alleen maar pluspunten te hebben. Minder files! Minder CO2-uitstoot! En, de mooiste die ik tot nu toe ben tegengekomen: meer tijd om gezelschapsspelletjes te doen!

lees verder›

Sinds ik samenwoon, gebeuren er dingen in mijn huis waarover ik geen controle heb. Ik vind het prettig dat er, na tijden alleen wonen, af en toe een kussentje anders ligt op de bank of er ineens een onverwacht wit brood op het aanrecht staat.

Sinds een tijdje hoor ik elke dag als ik thuiskom het ijle stemmetje van Bob Dylan. Dat komt doordat mijn vriend zich had voorgenomen om ‘in Bob’ te raken. Hij had eigenlijk een hekel aan de muziek van Bob Dylan, maar ergens vermoedde hij dat hij ervoor te winnen zou zijn. Dus draaide hij Bob dag en nacht, en het onmogelijke gebeurde: hij ontwikkelde inderdaad een diepe hartstocht voor Bob Dylan.

lees verder›