De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 17 april 2009
Van de deelnemers aan het Aedesdrama ken ik Hans Alders naar m’n gevoel al vanaf het moment dat hij van de basisschool kwam en werd opgevangen door pg. Kok, die hem tegen een niet al te exorbitante vergoeding dagelijks z’n tas liet dragen.
Om dan zo’n jongen (‘zijn vader was zeepproever bij zeepfabriek Dobbelman te Nijmegen’, las ik op Parlement en Politiek) kort daarna Kamerlid, minister en commissaris van de koningin te zien worden, en sterker: als commissaris van de koningin z’n salaris (122.000 euro) op eigen kracht te zien verdubbelen met bijklussen – dat geeft een warm gevoel. Nooit te beroerd geweest om aan te pakken, Hans.
Ik heb een levendige interesse in het leven van fotomodellen, al weet ik eigenlijk niet waarom. Hun leven bestaat uit mooi zijn, sojablokjes eten en wachten bij fotoshoots, dus veel is er niet aan. Het zal wel te maken hebben met het zieke, heimelijke verlangen van ieder meisje (en soms ook nog wel vrouw) om niet gewaardeerd te worden vanwege haar intelligentie of warme persoonlijkheid, maar gewoon omdat ze bloedjemooi is.
Dus bemachtigde ik het pas verschenen boek van Yfke Sturm, Yfke’s Model Secrets. Ik kende Yfke eigenlijk alleen als het houten klaasje dat Holland’s Next Top Model presenteerde en als het enige fotomodel op aarde dat ontdekt is bij de Hema in Almere. Toevallig ben ik vaak bij de Hema in Almere geweest, dus ik ken het publiek dat daar op een gemiddelde zaterdagmiddag doorheen sjokt om een Jip en Janneke-mok te kopen. Het gegeven dat dáár modellenscouts rondlopen, naarstig op zoek naar een goede vangst, vind ik nog steeds hilarisch.
