Soms zapt een mens. Ik doe het zelf (als door een adder gebeten) wanneer ik per ongeluk het programma Kruispunt zie beginnen. Maar net zo goed – want ik koester geen vooringenomenheden als het om de zuilen gaat – na de zoveelste dubbelzinnige grap van Paul de Leeuw, of als Cornald Maas zich ontzettend goeiig verbaast over alle kunst die behalve het Songfestival ook nog blijkt te bestaan, of bij Nederland Zingt van de EO.

Het voordeel van zappen is dat je anders nooit naar Het Gesprek zou hebben gekeken. Die zender werd in 2007 gesticht door Ruud Hendriks, Frits Barend, Derk Sauer en Pieter Storms. Met de laatste kregen de anderen ruzie, misschien omdat Pieter met Nina Brink trouwde, misschien om iets nóg ordinairders. Voor beschaafde dingen moet je nooit bij de omroep wezen.

lees verder›

Ik logeer in een appartementje in Montmartre, de Parijse wijk die beroemd is vanwege de monsterlijke kerk die erop gebouwd is, en vanwege de Moulin Rouge, maar toch vooral vanwege de film Le fabuleux destin d’Amélie Poulain.

Amélie is een relikwie uit het begin van de eeuw, toen we allemaal kortstondig verliefd waren op een grootogig filmpersonage met een kekke pony en een koddige fantasiewereld, maar in Montmartre is Amélie nog zeer alive and kicking. Amélie is hier een industrie.

lees verder›